Dag 5 – Vrijdag 6 november 2009
Beijing – Zhengzhou
Vandaag de wakeup call om 7 uur. Wederom prima geslapen, al krijg ik toch wel wat last van mijn beide zijden. De matras is nogal hard. Henk had al verteld dat dit overal zo zou zijn. Nou ja, wordt je hard van en waardeer ik mijn eigen matras weer beter wanneer ik weer thuis ben.
Onder de deur door was er terwijl ik sliep een kaartje doorgeschoven met daarop een ‘massage’ advertentie. Leuk maar dat sla ik toch maar over. Werd het ook wel gelijk een stuk duidelijker waarom er in de badkamer naast de gebruikelijke zeepjes en zo ook een condoom lag.
Na het eten was het tijd om uit te checken, wat vrij vlot ging.
Vervolgens met de bus naar het park bij de tempel van de hemel. Hier waren een hoop mensen bezig met allerlei ochtend gymnastiek oefeningen (Tai Chi).
Wie wilde mocht zelfs meedoen met de lokale bevolking. Het gehele gebied rondom de tempel is ongeveer 5x zo groot als de verboden stad (en dat was al groot!)
Aansluitend werden de gebouwen bij de tempel van de hemel zelf bezocht. Sharon gaf weer uitleg. De keizers van de Ming-dynastie voerden hier rituele ceremonie uit, waarbij ze als bemiddelaar tussen hemel en aarde offers brachten. Ze hoopten hiermee de goden gunstig te stemmen voor de volgende goede oogst.
Een mooi complex dat zich weer goed leende voor de nodige plaatjes. Helaas wel wat heiig/mistig.
Ook werd er nog een bezoek gebracht aan het keizerlijke hemelgewelf, met de bijbehorende echomuur en aansluitend het ronde altaar van de hemel. Het getal 9 (of een veelvoud hiervan) komt veel terug in het ontwerp van de tempel en de bijbehorende gebouwen. Dit getal staat symbool voor de hemel en de keizer.
Hier werd nog een groepsfoto gemaakt en moest Wil weer op de foto met een aantal Chinezen.
Vervolgens liep de hele groep richting uitgang.
Onderweg nog een Chinees tegen gekomen met grijs haar (wat niet veel voorkomt in China).
Deze wilde gewillig op de foto en vond het allemaal leuk, al die aandacht van een stel toeristen uit Nederland.
Ook een andere Chinees in een Russiche legerjas lachte vrolijk. Ook een kind kon mijn lens niet ontwijken en werd dus ook vast gelegd.
Daarna met de bus richting het westelijke station van Beijing. In de bus vertelde Sharon nog hoe de Chinezen aan hun ‘Westerse namen’ komen. Op de middelbare school krijgen ze Engels van docenten uit de Verenigde Staten (USA) en het Verenigd Koninkrijk (UK). Omdat de Chinese namen te moeilijk zijn om allemaal te onthouden worden de studenten gevraagd om voor zichzelf een naam uit te kiezen die ze vervolgens zullen gebruiken voor de buitenlanders.
Bij het station werd afscheid genomen van de buschauffeur en begeleidde Sharon de groep het enorme station in. Na nog wat inkopen (voor de Lunch) te hebben gedaan, moest de groep wachten in een wachtruimte. Men laat hier de passagiers pas op het station op het moment dat de trein klaar is voor instappen. Dit om drukte op de perrons te vermijden. Tijdens het wachten namen de meesten iets te drinken, voor mij een kop verse jasmijn thee. Die smaakte prima!
Toen het tijd was om in te stappen werd er afscheid genomen van Sharon. De trein naar Zengzouh stond klaar op perron 5. In wagon 6 waren er plaatsen in de eerste klasse gereserveerd voor de groep. Prima plekken, wel smerige ramen waardoor het buiten nog mistiger leek dan het eigenlijk was. Met 205 km/u reed de trein richting het eerste station. Pas bij de 4e stop zou de trein in Zengzouh zijn. Wat toch wel 4 en een half a 5 uur zou duren. Geen wonder dat het zo hard ging, anders red je het niet in afzienbare tijd. Onderweg was er helaas niet veel boeiends te zien, veel mist waardoor je niet echt veel zag. De tijd voorbij laten gaan met kletsen met mensen uit de groep, muziek luisteren en wat slapen.
Eenmaal in Zengzouh stond de lokale gids (Tony) al te wachten. Deze begeleidde de groep naar de bus. De chauffeur bleek ‘Who’ te heten. Al gauw werden daar (flauwe) grappen over gemaakt. Who reed de groep in de bus naar een restaurant waar het diner werd geserveerd. Onderweg nog een verlichtte pagode gezien.
Het diner bestond wederom uit een aantal nieuwe gerechten. Alles smaakte weer prima, helaas nog steeds geen idee wat alles nou was. Wel werd de minipaksoi (of wat het dan ook was) door knoflook vergezeld. Helemaal goed! Toen alles op was naar het Hotel.
Voor de deur van het restaurant stonden nog een aantal boeren die al een paar dagen geen eten meer konden kopen omdat ze geen geld hadden gehad van het restaurant. De lokale gids had ze maar voorzien van een paar appels.
Nadat de kamer was betrokken (wederom een hard bed), ben ik samen met Wil, Anja, Jettie, Agnes, Cheryl, Wilko en Peter wat door de stad gaan lopen en aansluitend iets te gaan drinken in een cafƩ. Daar waren we de lokale bezienswaardigheid geworden en was het personeel redelijk zenuwachtig. Best lachen.
Om half elf terug in het hotel om te gaan slapen, morgen gaat de wekker weer om 06:30.
De route door Beijing, de treinreis naar Zhengzhou en de weg naar het hotel:
Agnes Joosten
22 nov 2009Hi Arnoud,
Bedankt voor het mooie reisverslag van de reis “Wuivend Bamboe”.
De kleine vergeten details, altijd leuk nog eens te horen.
praat ik echt zoveel? nooit gehoord …haha..
Je fotogalerij is prachtig geworden, knap wat je ervan gemaakt hebt.
Agnes.
Nicole
22 nov 2009ALLES!!! gelezen. š Bij dag 8 stierf ik van de honger. Omdat het bijna etenstijd was heb ik niet naar de schokkende foto’s gekeken.
Mooi verslag.
Anja en Wil
23 nov 2009Wat een geweldig verslag: met zeer veel plezier gelezen!!!
ENJOY!!!
Wilko
25 nov 2009Mooi verslag
Stefan
28 nov 2009Superreis zo te lezen! Erg leuk verslag weer š
Groeten, Stefan
Lin en Ad
29 nov 2009Hoi Arnoud
Zeer mooi verslag,krijg weer trek na
het zien van de foto’s van het eten.
groeten Lin en Ad
Cindy
27 dec 2009Hoi Arnoud,
Ik heb dezelfde reis twee weken eerder afgelegd. Zo te lezen heb je nogal wat regen meegemaakt, wij hadden geen druppel regen. Terwijl we ons goed hadden voorbereid.
Bij aankomst in het hotel te Beijing deed ik hetzelfde als bij alle overige hotels, ik laat me gewoon op het bed vallen, alleen ze hadden me niet verteld hoe de matrassen zouden aanvoelen in China. Het leek gewoon een houten plank, terwijl overige mensen uit de groep zeiden dat ze thuis ook zo’n hard matras hadden. Ik dacht dus dat het aan mezelf lag.
We hebben dezelfde reisgids gehad Tony, die hield gewoon niet op met praten en net als bij jullie was hij wel erg blij dat hij het Nederlandse woord pioenroos kon uitspreken, echter hoe dit in het Chinees wordt uitgesproken zou ik niet weten, dat zei hij nou niet en de aandacht van de meeste mensen dwaalde ook nogal af.
Ook heel typerend in het hotel met het draaiplateau waar mensen hun tas neerzetten, dit was ook reeds bij mijn tante gebeurd, ze was hem gewoon kwijt. Bleek deze een eindje verderop te staan.
Jammer dat je niet bij Longshen naar de platforms hebt kunnen toegaan. Wij bleken haast de enige groep te zijn die in zijn geheel had besloten verder te gaan. Het uitzicht was fenomenaal en je liep echt tussen de natuur. Alleen aan het eind kwamen we ook weer verkopers tegen dus het was even lekker zonder verkopers rond te lopen en echt tussen de trapsgewijze rijstvelden te lopen. Dit zijn echt van die momenten die onbetaalbaar zijn.
Het is ook jammer dat je in Guilin niet de kleine Verboden Stad hebt kunnen bezoeken. Onze reisleider kende het niet, maar het is echt een bezoek waard. Je hebt alles dan in 1, heuvel met uitzicht (mooier dan de Fubohill), koninklijke vertrekken, theater, Chinese opvoering, Keizerlijk examen, studenten want die wonen hier ook, basketbalveld (dit is in China momenteel heel erg hot), een grot, een meer, een paviljon, echt te veel om op te noemen. En buitenom twee andere mensen uit onze groep die hier ook heel toevallig waren hebben we geen buitenlander kunnen zien, dus echt een Chinese attractie die nog ontdekt moet worden door de buitenlanders.
Een mooi verslag, het leek net weer of we er weer waren. Toevallig dat je vorig jaar ook op reis bent gegaan naar Mexico.