Na ruim een jaar weer eens tijd voor een reis. Dit keer met 4 wielen i.p.v. een geveugelde vakantie. Bestemming, net als 3 jaar geleden, Oostenrijk. Voorafgaand nog een bezoek gebracht aan het Techniek Museum in Speyer & Sinsheim. Verder een aantal prachtige wandelingen in de Oostenrijkse Alpen gemaakt en een uitstapje naar Liechtenstein.
Dag 1 – Vrijdag 2 augustus 2024
Amsterdam – 
Speyer – Sinsheim – Heilbronn
Om 5u de wekker, om 05:30 alles in de auto geladen en aan mijn trip naar Techniek Museum Speyer begonnen. Lekker doorgereden en daar rond 10:30 aangekomen.
Nadat ik €23 entree en nog eens €5 mocht betalen voor het parkeren lekker door het museum gelopen.
Het is dat ik een ding heb met vliegtuigen, maar met het warme weer van (27C+) was wel wat afzien. De tentoongestelde toestellen waren immers ontdaan van hun airconditioning. Een kijkje van binnen betekende dan ook een wandeling door een warme buis met ramen, ramen die uiteraard niet open kunnen. Ik gok zomaar dat het wel tegen (of misschien zelfs wel boven) de 40C was in sommige toestellen.
Speyer heeft een grote collectie vliegtuigen, boten, auto’s, treinen en wat ruimtevaart objecten. Ergens snap ik deze keuze, voor ieder wat wils en je trekt zo een breed publiek. Echter is het wel allemaal erg veel bij elkaar, boven elkaar, naast elkaar en door elkaar. Krijg altijd een beetje hetzelfde gevoel bij van een restaurant met 15 pagina’s aan gerechten, hoe dan? Specialiseer je in een aantal dingen die je chef en restaurant kenmerken en ook écht goed zijn.
Het meest opvallende verder is dat er aardig wat zaken uit Rusland/voormalige Sovjetunie te zien zijn. Zo ook de Buran Space Shuttle. Het vliegtuig wat die Buran shuttle ooit vervoerde, zal nooit tentoongesteld kunnen worden helaas. Daar de Russen de enige in zijn soort daarvan, de Antonov 225 helaas kapot hebben geschoten bij de inval van Oekraïne. Eeuwig zonde.
De highlight van het museum is (voor mij) de Boeing 747-200 van Lufthansa. Toch leuk om zoiets klassieks nog te kunnen bewonderen. Wat opviel is dat (in tegenstelling tot in het Aviodrome waar er eentje van KLM staat) veel zaken zijn afgeschermd (met bekrast) plexiglas. Qua informatie en historie van de machine stond vooral uitgelicht hoe deze ooit naar het museum is gekomen. Niets over de staat van dienst wat dit toestel gehad heeft bij Lufthansa en andere maatschappijen in de wereld.
Ook informatie over hoe het toestel is (op)gebouwd wordt helemaal niks over toegelicht, mensen die het toestel bezoeken weten eigenlijk niet wat ze zien. Oprecht jammer dat ze die keuze maken. Er is zoveel over te vertellen. Zeker omdat veel zaken zijn blootgesteld die je normaal gesproken echt niet zal zien. Bijvoorbeeld de control cables, isolatie, rear pressure blukhead, locatie van de Flight & Voice Data Recorders (en waarom die juist op die locatie zitten), de rails in de vloer en ga zo maar door. Dit was overigens niet alleen in dit toestel het geval.
De kans om in zowel een Antonov AN-22 te kijken…
…als in een Duikboot heb ik me niet laten ontnemen.
Bijzonder, de ene groots in zijn omvang, de ander krap waarbij het moeilijk was voor te stellen dat mannen hierin maandenlang ‘woonden’.
Verder staan er echt teveel andere toestellen, auto’s, treinen en andere zaken.
Na ruim 2 uur te hebben rondgelopen, even wat gegeten en gedronken bij de auto, immers in een museum vragen ze al de hoofdprijs voor een hoop ongezonde zooi. Wat gezond(er) is vragen ze nog meer voor.
Niet dat ik nou wat super gezonds bij me had, maar een lekkere boterham met droge worst en appelstroop is altijd wel welkom op een roadtrip.
Aansluitend doorgereden naar Sinsheim (zo’n 40km verderop). De snelweg A6 was inmiddels veranderd in een parkeerplaats omdat verderop iemand zijn auto in de vangrail had gezet. Handig, maar aangezien ik niet heel ver hoefde te rijden gaf de navigatie mij een leuke weg door het binnenland aan, zonder file. Zo kom je nog eens ergens, waar je anders nooit had geweest. Qua tijd zal het uiteindelijk niet veel hebben uitgemaakt. Maar dit reed tenminste en je voorkwam dat je langer vast zou staan dan initieel aangegeven. Eenmaal in Sinsheim bleek dat je daar gewoon gratis mocht parkeren en toen ik vroeg of mijn ticket van Speyer ook hier geldig was, kreeg ik zowaar nog eens €2 korting.
Ook hier een hoop extra zaken behalve vliegtuigen. Wat dat betreft kun je ze beter over 2 dagen verdelen, echter zou er op de zaterdag een old-timer event zijn, wat een hoop drukte zou geven waar ik geen zin in had. Hadden het vliegtuigen geweest, dan wel had ik er uiteraard wel voor gekozen.
In tegenstelling tot in Speyer was hier nog een complete militaire afdeling, je zou denken dat al die tanks wellicht nog uit de mottenballen gehaald zouden kunnen worden voor het een of ander.
Al vond ik het eerlijk gezegd wel een trieste aanblik, zoveel voertuigen bij elkaar met als doel om zaken te vernielen. Al dan niet offensief. Dan maar liever naar de vliegtuigen kijken waarvan de meesten in iedergeval zijn ingezet om mensen rond te vliegen voor reizen, zaken, vrienden & familie bezoek. Toch een beter doel.
Highlight hier zijn zowel de Concorde van AirFrance en de Tupolev 144 (ook welk gekscherend de Concordski genoemd). De concorde heb ik al eens gezien in het VK en de VS, maar de Tupolev nog niet eerder. Interessant om te zien hoeveel ze op elkaar lijken. Echter ook hier weer hetzelfde als in de Boeing 747-200 in Speyer. Plexiglas en alleen het verhaal van hoe het toestel in ’t museum is gekomen. Bijzonder genoeg zag ik nog wel dat de route over het water nog door de haven van Rotterdam en over de Rijn door NL heeft geleid.
Na ruim ook hier ruim 2,5 uur te hebben rondgekeken, tijd om verder te rijden. Niet naar Oostenrijk dat was te ver voor vandaag. Met wat zoeken een hotel (Ibis) gevonden in Heilbronn, op een goed half uur rijden van Sinsheim.
Aldaar om de hoek lekker bij gekomen van de indrukken onder het genot van een biertje en een bord Spätzle met linzen en knakworst (beetje gekke combi, maar smaakte wel).
Amsterdam – Heilbronn (588 km)
