Oostenrijk – Augustus 2021

Dag 14 – Donderdag 26 augustus 2021
Sulzenautal

De laatste dag is alweer aangebroken. Welke begon met (eindelijk) een prachtig uitzicht op de Stubai Gletsjer vanuit mijn woonkamer.

Kreeg gisteren nog als tip om naar de Sulzenaualm en het iets verder gelegen Blaue Lacke te gaan wandelen, een wandeling van 10km in totaal. Leuk als afsluiter en ook niet te ver.

Vooropgesteld, de hele wandeling (4,5u in totaal) was zeer de moeite waard, maar wat een klim!
De auto geparkeerd op 1500m en aldaar het bos in getrokken over een prachtig wandelpad, wat eigenlijk op veel plekken niet meer dan een geitenpaadje was. Helemaal mijn ding!


Na zo’n 45 minuten kwam de beloning letterlijk om te hoek kijken. Een werkelijk waar prachtig dal, een soort bergkom (op 1800m) waar je inloopt met daarin een almhutte (overgeslagen) en aan het einde een prachtige waterval die zich van 200m hoger omlaag stort. Kippenvel moment omdat na een toch wel pittig klim van 300m omhoog over nog geen 3km. Voor wie deze wandeling ooit nog zelf wil maken, moet je eigenlijk niet naar de foto’s kijken, maar het moment van daar de hoek om komen en wat je te zien krijgt, zelf ervaren.


Het idee was om naar het Blaue Lacke te lopen, maar waar ik ook keek, geen meer te zien.
Hemelsbreed slechts een 2km verderop en zoals je ziet op de foto’s ook een flink stuk hoger, goed kijken, want bovenop de klif staat nóg een hut en daarachter ligt dan het meer pas.
Goed, wie A zegt, zegt ook B dus doorlopen!

Vlakbij de waterval een keuze, het normale pad (nog steeds niks meer dan een geitenpaadje), of de “Wilde Wasserweg”. Die laatste was slechts 15 minuten langer lopen (1u ipv 45 min) naar de hut. Klonk tof en wat is nou 15 minuten extra. Goed dat heb ik geweten, het was een prachtige wandeling over een uitdagend pad met een spectaculair uitzicht, maar het was wel goed opletten. Want je ligt zo beneden op dit pad, niet eentje voor de terugweg iig.
Het wilde water heb ik overigens (afgezien van de prachtige waterval) niet gezien.
Hoogtevrees moet je er trouwens ook niet hebben, want je keek regelmatig de diepte in, met een daarbij prachtig horend uitzicht.


Eenmaal boven (inmiddels 2u aan het lopen geweest vanaf de auto). Uitgeblazen op een bankje bij de hut (2200m). Geen Tiroler muziek en gelukkig alleen wat lui die ook van het uitzicht aan het genieten waren. De het hoogteverschil van 400m moest overigens worden afgelegd over 1,5km. Flink de benen aan het werk gezet dus. Lekker.
Na een korte pauze en wat proviant, door naar de eindbestemming het Blaue Lacke. Dat was nog eens 20 minuten verder lopen.


Het laatste stuk naar het Blaue Lacke is nog eens 100m omhoog, over dit keer 1,5km. Dat viel dus mee.
Al kreeg je alvast een koud ontvangst onderweg. De gletsjerwind die lekker over heet meer heen waait is net even wat meer dan verkoelend. Desondanks gewoon doorgelopen, het vriest immers nog niet. En de eindstreep gehaald.
Het meer zelf was inderdaad blauw. En daar is alles wel mee gezegd eigenlijk. Persoonlijk vond ik het uitzicht op de gletsjer, de mooi gelaagde rotsen van de omliggende bergen en het prachtige uitzicht op de vallei 400m lager mooier.
’t Waaide ook teveel voor een mooi reflectie shot van het een of ander. Klein beetje teleurgesteld dus.
Maar goed, desondanks toch maar even lekker omhoog gelopen zo op de laatste dag!


En toen dus nog terug. 800m zakken, daar de zon inmiddels van plek was veranderd gaf dat toch net even weer wat andere beelden in en van de vallei en het bos waar ik doorheen terug mocht lopen naar de auto.
Feestje om nog eens dezelfde route te mogen afleggen en een hele toffe afsluiter van de reis naar Oostenrijk!