USA & Canada – September 2018

Dag 21 – vrijdag 21 september 2018
Vancouver – Everett

Wakker geworden met wederom flinke buien. De keuze was dus gauw gemaakt, ook omdat ik niet perse nog iets specifieks wilde zien in Vancouver.
Op naar Everett dus om op bezoek te gaan bij Boeing. Een goede anderhalf uur rijden.

Vanuit de auto zag ik al de gebouwen waarin de toestellen worden gebouwd.

De eerste stop werd het Future of Flight Aviation Center, van waar de toer naar de fabriek vertrekt.
Eenmaal daar was het wel heel erg gaaf om er rond te lopen, een plek die ik al zo vaak gezien heb op foto’s en video’s, wellicht een gekke vergelijking maar als luchtvaartliefhebber én Boeing fan is dit toch een soort Mekka om naar toe te gaan voor mij.
Daar dan ook rond te kunnen lopen is wel erg machtig!
Iets minder machtig was dat de eerst volgende tour pas om 14:00 zou zijn en ik was er al om half 11.
Maar goed, ik kan mezelf prima vermaken op een vliegveld, laat staan vliegveld waarbij ze Boeings fabriceren.

Buiten de tour om was er ook nog een winkel waar je allerlei Boeing spullen kon kopen.
Heb dan ook een aantal dingen daar gekocht. Je ‘moet’ wel als liefhebber.

Ze hebben er ook een museum, althans… dat is er, maar was op het moment op een staart en een stuk romp na leeg. Ook de fotobooth waarbij je van jezelf een foto kon laten maken in de fabriek was buiten dienst. Dat waren wel even twee mindere dingen. Ja, volgende week stond alles er weer en deed ook de fotobooth het weer. Heb ik natuurlijk niks aan.

Nog even gekenen naar een hagel nieuwe Boeing 777-F van Turkish Airlines die een testvlucht maakte en genoten van het uitzicht op het vliegveld.

Toen was het al tijd om in de rij te staan voor de tour door de fabriek. Camera tas met inhoud en mijn mobiel moesten allemaal worden ingeleverd en in een klus achterblijven. Nam je toch iets mee om opnames te maken en snappen ze je, krijg je een proces-verbaal aan je broek en ben je je spullen kwijt.
Ene kant overdreven, andere kant snap ik het ook ergens wel. Maar neemt niet weg dat het toch jammer is dat je er geen foto’s van mocht maken.

Met een bus om het vliegveld heen en naar de hal waar de Boeing 747 en 767 worden geassembleerd.
Machtig mooi om te zien hoe zoiets tot stand komt. Een heel dynamisch iets is het niet. Feitelijk kijk je naar een aantal groene aluminium buizen die daar staan opgesteld in diverse aspecten van het proces.
Maar toch, wetende hoe groot ze wel niet zijn en hoe klein ze wel niet lijken in deze enorme hal, geeft je toch wel even een nietig gevoel. Helaas is de 747 niet meer echt in trek en bouwen ze er nog maar 6 per jaar. De vrachtversie wel te verstaan. Passagiers versies worden al niet meer gemaakt.

Nadat de 747 en 767 bekenen waren, terug naar de bus en de tweede hal, alwaar de Boeing 787 Dreamliner en 777 in elkaar worden gezet. Grote verschil bij de 787 is, dat deze romp geheel wit is en niet groen. Dit omdat het van composiet is gemaakt in tegen stelling tot de andere toestellen, welke aluminium zijn. Ergens in een hal verderop stond nog de 2e Boeing 777-X die gemaakt wordt. Helaas te ver weg om er überhaupt ook maar iets duidelijks van te kunnen zien.

Daarna retour naar de bus en terug naar het beginpunt. Wat kunnen 90 minuten toch snel gaan.
Eenmaal de bus uit hoorde ik dat er nog een Boeing 747 Dreamlifter zou komen rond half 7. Aangezien ik toch verder geen plannen had, besloten om die te gaan opwachten.

Ondertussen een rondje rond het vliegveld gereden om te kijken of ik nog ergens een hek kon vinden waar ik nog wat foto’s bij kon maken van in aanbouw zijnde toestellen.
Verbazend genoeg lukte dat prima bij de militaire afdeling van Boeing, alwaar een kleine vloot aan KC-767 toestellen stond (tankvliegtuigen voor de luchtmacht, gebaseerd op de Boeing 767). Je kon ze echt bijna aanraken zo dichtbij het hek stonden ze. En het leek ook helemaal niemand te interesseren dat je er foto’s van stond te maken.

Daarna retour naar het Museum om de Dreamlifter op te wachten. Die kwam tegen zonsondergang binnen, helaas nét toen het écht mooie licht (en een regenboog) waren verdwenen.

Ook nog een hele toffe panorama gemaakt.
’t origineel is 99216×6391 pixels, maar dat wilde niet echt op mijn site.

Maar neemt niet weg dat ik ‘haar’ toch heb weten te fotograferen. Net als wat een kleine 15 minuten later met het toestel gebeurde, het uitladen ervan. Bijzonder bij de Dreamlifter is dat de staart zicht opent om de vracht uit te laden. Welke in dit geval bestond uit de romp van een Boeing 787 Dreamliner.

Nadat de romp het toestel uit was, voldaan en moe naar mijn hotel gegaan. Nog gauw wat gegeten en tevreden gaan slapen. Morgen nog een dagje Boeing, maar dan bij “Boeing Field”, waar ze een museum vol vliegtuigen hebben.

Vancouver – Everett

218km