Ook dit jaar weer met 4 wielen naar Oostenrijk. Op de weg naar mijn eindbestemming in ’t Alpenland, een stop gemaakt in Dachau. Naast een aantal prachtige wandelingen in de bergen heb ik ’t Kehlsteinhaus en de Admont bibliotheek bezocht,
Dag 1 – Vrijdag 1 augustus 2025
Amsterdam – 
Dachau
Om 05:00 de wekker. 20 min later alles in de auto en richting Duitsland.
Lekker door kunnen rijden, wel een alternatieve route, over Dortmund, Kassel, Würzburg en Ulm. Zeker niet de voorgestelde A3, een bouwput en volgens de buienradar ontweek ik zo toch de meeste regen.
Slechts 1 echte file van 10 minuten. Verder paar baustelle die prima doorstroomden. Uiteindelijk rond 14:45 in Dachau.
Aangezien het droog was op moment dat ik uitstapte, had net het staartje van de voorgaande bui meegepakt tijdens het laatste stuk richting München, besloten gelijk het voormalige concentratiekamp te bekijken. Morgen staat wederom regen in de voorspellingen.
Als eerste zie je het restant van ’t perron waar iedereen uit de treinen werd gehaald, met op de achtergrond de poort met de bekende tekst “Arbeit macht Frei” in het hek.
Daarna krijg je de immensheid van het terrein voorgeschoteld. Op een luchtfoto van welleer is te zien hoe het er in volle ‘glorie’ uitzag. Veel is gesloopt en een paar dingen zijn herbouwd ter nagedachtenis.
De grote rechthoeken gevuld met stenen, geven de positie aan van waar ooit de barakken hebben gestaan.
Wanneer ik er rondloop en lees wat er her en der is gebeurd, geeft het kippenvel. Het is ontzettend groot en simpelweg niet te bevatten dat hier 60.000 mensen tegelijkertijd waren ondergebracht, waarvan het merendeel er massaal werd omgebracht.
Bizar dat we als mensheid nog steeds elkaar afmaken op verschillende plekken op de wereld. Je zou zeggen dat er wel wat geleerd was sinds de tweede wereldoorlog…
Het crematorium is het meest indrukwekkend. 4 ovens, 3 lijken per oven tegelijkertijd en 150 per uur die de dood vonden in de gaskamers, vermomd als doucheruimte. En dat aan de lopende band.
Alles er omheen is ook nog te zien. De ontsmettingsruimte, de omkleed/wachtruimte voor de ‘douches’ en naast de ovens ook de lijkenruimte. Het is te bizar om door deze ruimtes te mogen lopen. Wetenden hoeveel mensen daar lopend niet meer uitgekomen zijn. Er zijn wel wat andere bezoekers, niet veel, niemand zegt iets. De sfeer is er verre van om ook maar iets te zeggen. Het stemt me triest.
Na bijna 2 uur te hebben rondgekeken, tijd om naar een hotel in de buurt te gaan.
Eenmaal daar de bus voor €2 retour naar de oude binnenstad van Dachau gepakt om even wat rond te lopen én wat Beierse lekkernijen te consumeren.
Al was het zoeken naar iets écht Duits, het meeste aan eetgelegenheden is alles behalve dat. Zonde eigenlijk.
De bus terug was even zoeken, in tegenstelling zoals in NL, hebben de buslijnen hier niet hezelfde nummer op een route. Een verschillend nummer dus. Ik had mijn nummer terug 3x voorbij zien komen ondertussen. Afijn, weer wat geleerd.
Amsterdam – Dachau (924 km)
