Dag 22 – zaterdag 22 september 2018
Everett – Seattle
Vandaag nog een dag vol met vliegtuig-feest. Geen moeite dus om wakker te worden.
Na een warme douche de auto ingeladen en op naar Boeing Field, een klein half uurtje rijden vanaf Everett. Zaterdag ochtend, dus het verkeer was niet noemenswaardig. Vanuit een ooghoek nog het centrum van Seattle gezien vanaf de snelweg, sla ik over.
Even na half 9 was ik dan ook al bij The Museum of Flight bij Boeing Field.
Dat ze pas om 10u open gingen wist ik. Ik wilde graag op tijd zijn om nog wat mensen-vrije foto’s te kunnen maken van de aller eerste Boeing 747 die daar staat. Op verzoek voor het KLM 747 afscheidsboek.
Netjes gevraagd of dat mocht, echter moest dat via de persvoorlichter die er vandaag niet was.
Tja… ik ben er alleen vandaag en al gauw kreeg ik een telefoonnummer van de beste man om hem even te bellen. Zo gezegd, zo gedaan en na een korte uitleg was het prima dat ik naar binnen mocht om ‘los’ te gaan op de 747. De cockpit zat helaas dicht, dat had gekund mits het van te voren via de mail was aangevraagd. Maar de mensen van het museum zouden cockpit foto’s toesturen voor gebruik in het boek. Tof van ze!
Om dan samen met een beveiliger om in en rond de 747 te lopen geeft als voordeel dat je over hekjes en touwtjes heen mag lopen voor wat foto’s.
Welke foto’s er precies in het boek komen is aan de vormgever, het zal er een of meerdere van deze serie worden.
Na ruim een uur rond gelopen te hebben zonder publiek ging het museum open, kon ik mijn toegangsbewijs laten scannen en kon ik op mijn gemak door de diverse zalen gaan lopen die ze hebben.
Ze hebben er veel, maar toch miste ik wel de geschiedenis van Douglas in het geheel. Weinig Douglas toestellen, en al helemaal niks terug gevonden over de iconische DC-10 / MD-11 (of Lockheed Tristar), de befaamde toestellen met een motor onder de staart.
Over het ontbreken van de rol van Airbus in de luchtvaart wordt in het museum in het algeheel over gezwegen.
Ik begrijp dat wel, want Boeing = Amerikaans. Maar als je je museum ‘The Museum of Flight’ noemt, vind ik dat alle aspecten er in thuis horen.
Ook al is het Airbus…
De enige Tri-jet die ze hebben is dan ook een Boeing 727.
De Concorde die ze hebben opgesteld is van buiten mooi, maar van binnen een aanfluiting ten opzichte van het toestel wat ik eerder dit jaar in Brooklands heb gezien. Daar maken ze er echt iets van. Hier is het een aluminium buis, waar je doorheen kunt lopen en alles wat er nog in zit middels plexiglas is afgezet. Voordeel is dat de stoelen zo mooi bewaard blijven, maar het doet echt afbreuk aan de ervaring van de Concorde. Hetzelfde plexiglas vind je in bijna alle toestellen terug waar je in kunt.
Een van de bijzondere toestellen die ze hebben, is de Boeing 707 die ooit als Air Force One dienst heeft gedaan.
Ook hier kun je in rondlopen. Maar helaas ook veel afgezet met plexiglas.
Ook vind je in het museum een van de modernste vliegtuigen. De Boeing 787. Dit exemplaar is gebruikt voor testvluchten en kon wegens overgewicht in de constructie niet worden doorverkocht aan klanten. Dus een donatie aan het museum is dan belastingtechnisch een prima manier om je vliegtuig van slechts een paar jaar oud af te schrijven. Heel interessant is zo’n toestel niet natuurlijk in een museum. Heb er al een paar keer mee gevlogen met KLM, dan komt zo een toestel toch echt tot zijn recht.
De aller eerste Boeing 737 (gebruikt door Nasa uiteindelijk voor testen) staat ook nog verstopt in een hoekje.
Behalve de vliegtuigen in de hangar buiten, was er nog een afdeling over de ruimtevaart. Waarbij je een trainingspace shuttle in kon tegen betaling. Leuk, maar daar het museum inmiddels aardig begon vol te lopen, stond er een enorme rij voor de kassa. Aangezien ik daar al had gestaan voor een kaartje voor een ritje over Boeing Field, de space shuttle maar gelaten voor wat het was. Wat dat betreft kunnen ze bezoekers er wel wat beter op attenderen in de rij.
Daarna doorgelopen naar een ruimte waar allerlei toestellen aan het plafond hingen. Mooi om ze zo te zien hangen. Gaf ook een kans om sommige toestellen van onderen te fotograferen.
Voordat mijn tour over het vliegveld begon even bij de auto wat gedronken een een broodje gegeten.
De rij voor het museum was inmiddels het pand half rond gegaan. Zoveel mensen wilden er rond het middag uur nog naar binnen. Blij dat ik er dus zo vroeg was voor de foto’s van de 747 zonder mensen.
Daarna in de bus gestapt voor het rondje over het vliegveld. Meer dan dat is het ook niet. Je mag nergens de bus uit en ze hadden ook liever niet dat je de ramen open deed om foto’s te maken.
Liever niet = geen verbod dus knallen maar. 😉
Mijn vreugde was groot toen er langs een Boeing 737 van de overheid en nog groter bij een toestel van UPS, waarvan ik dacht er nooit meer eentje van te zien in het echt, een MD-11! Ik was geloof ik de enige in de bus die het zo tof vond om daar zo vlak langs te rijden.
Eenmaal terug bij het museum nog langs een tentoonstelling gelopen over toestellen die zijn ingezet in de 1e en 2e wereldoorlog. Frappant was wel wat het stukje over Nazi-Duitsland ergens in een hoekje was weg gestopt en verder allerlei andere helden daden van de Amerikanen breed uitgemeten werden.
Snap ik ergens wel, maar helemaal objectief is het niet.
Inmiddels was het zo druk geworden in het museum dat je er bijna over de koppen kon lopen. Lastig dus om op je gemak dingen te lezen, te bekijken en foto’s te maken. Inmiddels was ik ook ruim 6 uur aan het rondkijken.
Tijd om nog een rondje om het vliegveld zelf te rijden (wat niks opleverde), de auto af te tanken en naar mijn laatste hotel te rijden, vlakbij het vliegveld.
Eenmaal in het hotel de koffer ingepakt voor de reis naar huis, bij tijds gegeten en vroeg naar bed.
Om 4 uur gaat de wekker zodat ik voldoende tijd heb om de auto in te leveren en de overige gebruikelijke verplichte rituelen op een vliegveld.
Everett – Seattle
Stefan
29 okt 2018Wederom een mooi verhaal en superfoto’s!