Dag 7 – Zondag 8 november 2009
Luoyang – Xi’an
Wederom om half 7 op. Vandaag een lange rit voor de boeg.
Gelukkig de enige hele lange busreis van deze reis, na Mexico hoeft dat voor mij niet zo heel erg meer, lang in de bus zitten.
De lange rit zou pas na de lunch beginnen.
Na het ontbijt de bus in om naar de Grotten van Longmen te gaan.
Een kort ritje daar ze zich slechts 12 kilometer van Luoyang bevinden, langs de Yi-rivier.
Chinezen met erg veel (vrije) tijd, hebben er 2345 grotten en nissen geteld. 2800 inscripties en 100.000 beelden (groot en klein).
Ik denk dat de Chinezen die ze gemaakt hebben, nog meer tijd hadden.
Op de parkeerplaats was er de keuze om te gaan lopen naar de grotten of met een electrokarretje. Unaniem werd er voor lopen gekozen.
De Chinezen keken iets wat verbaasd toe hoe een groep Nederlandsers voorbij hun karretjes liep.
Tony probeerde zich verstaanbaar te maken tussen de Chinese gidsen met megafoons of een versterker. De echo van de grotten werkte daar niet aan mee.
Helaas dus niet kunnen horen wat Tony allemaal vertelde, wel ging hij weer helemaal los over de Dynastien.
Voor de verandering was ik hier nu eens aan de beurt om met een groepje Chinezen op de foto te gaan.
Henk legde later uit hoe het komt dat Chinezen zo graag met Westerlingen op de foto gaan.
Veel Chinezen hebben de afgelopen jaren meer en meer geld verdiend, genoeg om ook eens op vakantie te gaan (moeilijk voor te stellen in de Westerse wereld).
Ze beginnen veel al in eigen land en komen dus bij de toeristische trekpleisters voor het eerst in aanraking met Westerlingen.
Voor velen van hen de eerste keer dat ze een niet-Chinees zien. Verder dan kijken, lachen en wijzen komen ze echter niet. Het Engels blijft nog net zo vreemd voor hen, als voor mij het Chinees is. Al is het Engels wel steeds populairder aan het worden in China.
Nadat iedereen was uitgekeken bij de grotten, moest er (net als in Beijing de parelkwekerij) lokale winkel bezocht worden. Hier werd dit een steenfabriek. Waar je bewerkte stenen, jade, porselein en dergelijke kon kopen. Sommige dingen waren wel mooi, maar niet iets om daar te kopen of mee naar huis te nemen.
Daar een aantal mensen wel wat spullen kochten, liep ik me een beetje te vervelen. Ben toen de verkopers gaan ‘plagen’. Er liep een klein legertje rond. Ze lieten je over het algemeen met rust. Totdat je nĆ©t even iets te lang bleef staan bij een vitrinebak. Op dat moment kwamen ze toegesneld om het item aan je proberen te slijten. Om net optijd dan weer bij de virtine weg te zijn, was mijn vermaak totdat iedereen weer naar de bus toe ging.
Na de steenfabriek was het weer tijd om wat te eten. Dit keer lag er bij de lunch een complete vis.
Wel lekker, maar de graten waren wat minder. Voor de Chinezen is zo een vis echt een feestmaal. Toen Lin zag dat niemand meer van de vis at, werd het bord met de vis bij haar neergezet.
Het meeste van de vis werd verorberd. Alleen de graat en de ogen niet. Voor de rest verdween zowat alles. Op het moment dat Lin met de vis bezig was, bestond de rest van de wereld niet meer, ging er helemaal in op. Erg leuk om te zien!
Toen ook al het andere eten zo goed als op was, ging de hele groep terug naar de bus. Hier werd afscheid genomen van Tony (die nog 1x Pioengggggroos door de microfoon riep).
Daarna werd met 2 tussenstops in ongeveer 5 uur naar Xi’an gereden.
Onderweg was vanuit de bus de Gele Rivier, met moeite te zien. Helaas was zo heiig dat een foto niet is gelukt. Jammer, zeker omdat deze rivier zo enorm belangrijk is voor China en de Chinezen.
Nadat het hotel na enig zoekwerk was bereikt (de chauffeur had nog niet eerder naar dit hotel hoeven rijden, en wist dus niet waar het precies was). Werd gelijk het eten geserveerd. Wederom een variatie van nieuwe en bekende gerechten. De aubergine was erg lekker bereid. Ook werd er voor het eerst Chinese bami geserveerd.
Na het eten dronken een aantal mensen uit de groep nog een kop koffie in de bar, terwijl op Henk met de kamer sleutels werd gewacht. Een meisje dat mooi piano speelde zorgde voor de afleiding tijdens het wachten. Nadat Henk de kamersleutels had uitgedeeld naar de kamer gegaan. Echter nog geen koffer. De koffers stonden allemaal nog in de lobby. Henk zat nog lekker te eten, zelf maar even geregeld (met de handen en de voeten) dat die dingen naar boven moesten. Dat werd goed begrepen en men begon gelijk te rennen.
De meeste mensen waren wel gaar na de hele bus rit, morgen ook weer een lekker vol programma dus lekker relaxen op de kamer.
De route van Louyang naar Xi’an:
Agnes Joosten
22 nov 2009Hi Arnoud,
Bedankt voor het mooie reisverslag van de reis “Wuivend Bamboe”.
De kleine vergeten details, altijd leuk nog eens te horen.
praat ik echt zoveel? nooit gehoord …haha..
Je fotogalerij is prachtig geworden, knap wat je ervan gemaakt hebt.
Agnes.
Nicole
22 nov 2009ALLES!!! gelezen. š Bij dag 8 stierf ik van de honger. Omdat het bijna etenstijd was heb ik niet naar de schokkende foto’s gekeken.
Mooi verslag.
Anja en Wil
23 nov 2009Wat een geweldig verslag: met zeer veel plezier gelezen!!!
ENJOY!!!
Wilko
25 nov 2009Mooi verslag
Stefan
28 nov 2009Superreis zo te lezen! Erg leuk verslag weer š
Groeten, Stefan
Lin en Ad
29 nov 2009Hoi Arnoud
Zeer mooi verslag,krijg weer trek na
het zien van de foto’s van het eten.
groeten Lin en Ad
Cindy
27 dec 2009Hoi Arnoud,
Ik heb dezelfde reis twee weken eerder afgelegd. Zo te lezen heb je nogal wat regen meegemaakt, wij hadden geen druppel regen. Terwijl we ons goed hadden voorbereid.
Bij aankomst in het hotel te Beijing deed ik hetzelfde als bij alle overige hotels, ik laat me gewoon op het bed vallen, alleen ze hadden me niet verteld hoe de matrassen zouden aanvoelen in China. Het leek gewoon een houten plank, terwijl overige mensen uit de groep zeiden dat ze thuis ook zo’n hard matras hadden. Ik dacht dus dat het aan mezelf lag.
We hebben dezelfde reisgids gehad Tony, die hield gewoon niet op met praten en net als bij jullie was hij wel erg blij dat hij het Nederlandse woord pioenroos kon uitspreken, echter hoe dit in het Chinees wordt uitgesproken zou ik niet weten, dat zei hij nou niet en de aandacht van de meeste mensen dwaalde ook nogal af.
Ook heel typerend in het hotel met het draaiplateau waar mensen hun tas neerzetten, dit was ook reeds bij mijn tante gebeurd, ze was hem gewoon kwijt. Bleek deze een eindje verderop te staan.
Jammer dat je niet bij Longshen naar de platforms hebt kunnen toegaan. Wij bleken haast de enige groep te zijn die in zijn geheel had besloten verder te gaan. Het uitzicht was fenomenaal en je liep echt tussen de natuur. Alleen aan het eind kwamen we ook weer verkopers tegen dus het was even lekker zonder verkopers rond te lopen en echt tussen de trapsgewijze rijstvelden te lopen. Dit zijn echt van die momenten die onbetaalbaar zijn.
Het is ook jammer dat je in Guilin niet de kleine Verboden Stad hebt kunnen bezoeken. Onze reisleider kende het niet, maar het is echt een bezoek waard. Je hebt alles dan in 1, heuvel met uitzicht (mooier dan de Fubohill), koninklijke vertrekken, theater, Chinese opvoering, Keizerlijk examen, studenten want die wonen hier ook, basketbalveld (dit is in China momenteel heel erg hot), een grot, een meer, een paviljon, echt te veel om op te noemen. En buitenom twee andere mensen uit onze groep die hier ook heel toevallig waren hebben we geen buitenlander kunnen zien, dus echt een Chinese attractie die nog ontdekt moet worden door de buitenlanders.
Een mooi verslag, het leek net weer of we er weer waren. Toevallig dat je vorig jaar ook op reis bent gegaan naar Mexico.