Mexico, Belize, Honduras & Guatemala – November / December 2008

Dag 11 – Vrijdag 5 December 2008
San Cristóbal

Vandaag konden we met z’n allen uitslapen tot 07:30. Alleen is er in San Christobal wel elke dag een of andere heilige jarig waardoor er flink wat vuurwerk om 5 en 6 uur de lucht in gaat. We waren er voor gewaarschuwd dus geen angst dat de oorlog was uitgebroken of zo. Om 7 uur was ik al helemaal wakker en ben ik gaan douchen. Zo kon ik ook lekker op tijd aan het ontbijt zitten, dit keer een buffet. Lekker pannenkoeken, fruit en cornflakes weg zitten stouwen. Om half 9 vertrokken we te voet naar de stad.

Martina had een lokale gids geregeld die ons wat vertelde over San Cristobal. Ook zijn we een van de vele kerken binnen geweest waar we wat tekst en uitleg kregen over de verschillende rituelen van de indianen stammen. Nadat we de kerk uitwaren kregen we nog 20 minuten om rond te kijken voordat we de bus in gingen om op weg te gaan naar Chamula.

Chamula is een ‘berucht’ oord waar verschillende verhalen over rond gaan. Zo zouden er Amerikanen zijn gestenigd en wat andere toeristen zijn gemarteld omdat ze foto’s maakten in de kerk of een close-ups van personen. Dit laatste schijnt hun ‘dieren ziel’ te beschadigen. Waar of niet, als men aangeeft dit niet te willen respecteer ik dat en dus ging de camera in de tas. Eenmaal in het dorp bleek dat je prima foto’s kon en mocht maken. Bij de kerk werd alleen nadrukkelijk verzocht om dit niet te doen. Zelfs op internet zijn er (bijna) geen (goede) foto’s van te vinden.

De bus werd geparkeerd naast een kerkhof. Op dit kerkhof zijn een aantal kleuren kruizen terug te vinden. Elke kleur heeft zijn eigen betekenins.
De witte kruizen zijn voor kinderen, de blauwe voor (jonge)volwassenen en de zwarte voor de ouderen.

De kerk in Chamula was wel erg indrukwekkend om te zien. Overal grote dennennaalden op de grond en een lichtzee van kaarsen. Ook klonken de gebeden van verschillende mensen door de kerk heen. Eigenlijk niet te beschrijven, iets dat je gezien en ervaren moet hebben. Voor wie dat wilde was er gelegenheid om helemaal voorin een kaarsje te branden voor een verloren dierbaar persoon.

Men vereert, in tegenstelling tot in alle andere kerken, hier geen God of Jezus, maar Johannes de Doper. Ook is deze stad als enige in Mexico autonoom, politie en het leger zijn hier niet welkom. Dat regelen ze zelf.
Vaak wordt hier als offer Coca Cola gegeven, je ziet in de kerk dan ook aardig wat flesjes en blikjes staan. Ook hoorden we nog een kip in de kerk, die zou hier niet lang overleven. Kippen gebruiken ze daar namelijk voor genezingsrituelen.
De lokale bevolking bid daar vaak door eerst allemaal kaarsjes op de grond neer te zetten, deze vervolgens aan te steken en dan op een zangerige manier van alles uit te kramen. Dat geluid, de geur en het aangezicht van de velen kaarsen die er in de kerk branden geven toch wel een aparte sfeer aan het geheel.

Nadat we de kerk hadden bezocht gingen we naar het huis van een hoogwaardigheidsbekleder. Daar werd uitgelegd wat de functie inhoud, iets dat 1x per jaar rouleert. Ook mochten we ruiken aan wat wierrook en proeven van een eigen gestookte soort rum.
Aansluitend op het plein nog wat gezeten en een zakje pikante chips gegeten. Bij de bus werd er nog door Marcel en Ed lokaal vuurwerk afgestoken. Een aantal pijlen belandde tussen de graven op het kerkhof en een kleine kudde (heilige) schapen die schrokken en op de vlucht gingen. Best grappig om te zien (als je de humor van zoiets kunt inzien) maar gepast was het niet echt. Maar ach, jongens en vuurwerk / kattekwaad zie dat er maar eens uit te krijgen.

De volgende stop was in Zinacantan. Hier zijn we bij een vrouwtje (Maria) gaan kijken en mochten we ook eigen gemaakte tortilla’s proeven. Eerste hap was ff wennen maar het smaakte best oke. Al had een rode of groene peper best wel er doorheen gekund.
Arianne en Jeroen werden nog in traditionele huwelijkskleding gestopt (verder geen stelletje). Wat behalve volgens hen erg warm was er ook nog wel leuk uitzag.
Na dit korte bezoek wederom de bus in op weg naar de volgende activiteit.

De laatste activiteit van deze dag was een boottocht door een canyon met wel wanden van 1000 meter hoog! Langs het water zaten een aantal krokodillen, ijsvogels, blauwe reigers, aasgieren, leguanen en apen. Persoonlijk vond ik het adembenemende uitzicht mooier dan die paar beesten wiens rust we verstoorden. Na een dik uur varen waren we weer terug bij de bus die ons weer naar San Cristobal bracht.

Onderweg inventariseerde Martina nog wie er mee wilde naar de Maya voorstelling die vanavond in het theater was. Op 4 na wilde iedereen. Omdat dit om 20:00 al begon was er geen tijd om uitgebreid te gaan eten. Samen met Marcel en Ed ben ik de lokale keuken gaan uitproberen. Geen een toerist te zien in die zaak, alleen maar lokale mensen. Tortilla’s met vlees stonden op het menu. 8 van die dingen zitten op eten, uiteraard met een lekkere pittige saus erbij. Of het echt zo lekker was zien we morgen wel.

Na het eten naar de voorstelling geweest. Leuk gedaan, mooie kostuums, erg visueel ingesteld. Maar ik weet te weinig van het hele Maya gebeuren om er iets van te kunnen maken. Toch heb ik me wel vermaakt. Na afloop naar het hotel om lekker te gaan slapen.

Route van vandaag:
San Christobal de las Casas – Chamula – Zinacantan – San Christobal de las Casas