Dag 7 – Zondag 20 november 2022
San Gerardo de Dota – Sarapiquí
Ik wordt rond half 7 wakker van de wekker. Ik had de slaap blijkbaar nodig.
Na het douchen pakt ik het e.a. alvast in, maar laat het in ’t huisje staan. Overal adviseert men dat te doen omdat bij parken auto’s nogal eens gecheckt worden voor toeristen spullen van waarde. Daarnaast ook omdat het gewicht scheelt. Ik moet nog zo’n 400m omlaag naar het park, en ook weer terug omhoog. Eerst maar ontbijten.
Bij het ontbijt zit nog een toffe plek alwaar vogels gevoerd worden. Het is een komen en gaan van diverse vogels. Supergaaf, maar het voelt toch wel wat ‘nep’.
Een van de andere gasten attendeert mij op een groene toekan. Die laat zich gelukkig kortstondig goed zien, ik zie deze soort niet nogmaals op deze reis. Ik ontbijt en geniet nog van de kolibries.
Daarna zak ik de vallei in. Het vogelreservaat met de auto bereiken lukt niet, daar is de weg te slecht en steil voor en de auto te zwak. Gelukkig spreekt de eigenaar mij aan en geeft me in een karretje een lift omhoog. Ik kom aan in een werkelijk vogelparadijs.
Entreegeld is er niet, ik mag achteraf op vrijwillige basis een donatie doen. De tuin staat vol met diverse soorten planten en bomen. Toch ook hier weer een aantal voederplekken.
Ik ga de uitdaging aan om die niet op beeld te zetten, wat goed lukt. En soms is het gewoon leuk om wel te doen.
Na zo’n 3uur te hebben te hebben genoten begint het wat te betrekken. Tijd om te gaan. Want de weg omhoog in de regen zie ik niet zitten om te rijden.
Het eerste stuk omhoog terug naar het huisje gaat prima, al geeft een local, op een spannend stuk waar nou net geen asfalt ligt en het net even wat steiler omhoog gaat, geen voorrang. Met luid ronkende en ook stinkende motor lukt het om toch weer in beweging te komen en verder te rijden. Het bleek de enige aso te zijn op deze klim het dal uit. De rest geeft netjes voorrang.
Ik laad de spullen in bij het huisje en vervolg de weg omhoog. Het gaat goed en ben vlotjes boven.
Eenmaal daar barst ook de regen los. Wat een perfecte timing!
De weg gaat omlaag en even voor Cartago lunch ik wat en maken een keuze waar heen te gaan. Ik besluit de Caribische kust (en dus ook Tortuego) over te slaan. Het is nog wel een stuk rijden (wat je ook weer terug moet) en ik vrees er tussen hordes toeristen terecht te komen. Dat zie ik écht niet zitten.
Ik rijdt dus door naar een iets wat onbekender regenwoud alwaar ik een eco lodge vind aan een rivier. Met de auto kan ik het niet bereiken, maar een medewerker helpt met kruiwagen om wat spullen naar de kamer te brengen.
Ik eet nog wat en wisselen wat verhalen uit met een Nederlandse moeder en zoon die een rondreis aan het maken zijn door Midden-Amerika.
San Gerardo de Dota – Sarapiquí (186km)
