Dag 12 – Dinsdag 19 mei 2026
Naivasha – Nanyuki
Gisteren hadden Tim en ik al afgesproken om vroeg te vertrekken. Vijf uur in de ochtend. Er is nog altijd geen akkoord tussen de stakers en de regering en Tim vreest dat we anders opnieuw vast komen te zitten. Dus nog voor zonsopkomst zitten we alweer op de weg. Het is nog opassen geblazen ook, gezien de hoogte rijden we soms letterlijk door de wolken heen. En aangezien er nog steeds gestaakt wordt, lopen veel mensen én kinderen naar werk/school
Even na zeven uur passeren we de evenaar. Niet zomaar ergens, maar op exact 7747 feet hoogte. Alleen daarom al moet ik hier natuurlijk even stoppen voor een foto. Dat getal blijft toch mooi.
Lang blijven we niet staan, want Tim verwacht nu de zon opkomt opnieuw wegblokkades. Daar krijgt hij al snel gelijk in. Stenen, complete bomen, betonnen palen, brandende autobanden en groepen mensen vormen opnieuw het straatbeeld. Onderweg wordt steeds wat kleingeld verzameld in de auto om als tol te betalen en zo door te mogen rijden. De eerste blokkades nemen nog genoegen met honderd Keniaanse shilling. Daarna loopt het bedrag op naar tweehonderd. Wisselen van grotere biljetten doen ze niet, dus Tim betaalt een deel digitaal. Wat we later uiteraard weer verrekenen, het is immers mijn reis die we maken.
Hoe dichter we bij Nanyuki komen, hoe rustiger het wordt. Gelukkig maar. Onderweg rijden we langs een enorm gebied waar neushoorns leven. En niet alleen ergens ver weg. Ze laten zich daadwerkelijk zien én fotograferen. Meerdere ook nog. Echt bijzonder om mee te maken.
Na een korte stop bij een kleine luchthaven vlak bij Nanyuki rijden we door naar een volgende plek waar de evenaar gemarkeerd staat. Hier staan ook locals klaar met de bekende demonstratie waarbij water en een naald zogenaamd anders draaien op het noordelijk en zuidelijk halfrond.
Tim vraagt me al snel wat ik ervan vind. Het valt me direct op dat er aan de noordkant een oranje naald wordt gebruikt en aan de zuidkant een witte. Ook krijgt het bakje met water net iets te veel “hulp” van een soepele polsbeweging. Dat houd ik maar voor mezelf richting de man die de demonstratie geeft. Tim vindt het vooral prachtig dat het me meteen opvalt. Om de locals toch wat te steunen koop ik uiteindelijk een geprint certificaat als bewijs dat ik op de evenaar heb gestaan.
Daarna loop ik nog even met de GPS naar exact 0.00000 noorderbreedte en 0.00000. Opvallend genoeg staat het officiële bord van de evenaar daar helemaal niet, maar een meter of twintig verderop. De locals weten precies waar je moet staan als je GPS op nul wilt krijgen. Ik ben duidelijk niet de eerste die dat probeert.
Al moet ik eerlijk zeggen dat die eerdere evenaarsovergang op 7747 feet toch nét wat beter bij mij past. Die 747 blijft speciaal.
Rond half tien check ik in bij het hotel. Daarna stelt Tim voor om richting een bosgebied voor een wandelin te gaan.
Bij Timau loopt het opnieuw anders. Daar zijn de blokkades een stuk grimmiger. Mensen springen bijna op de auto, dreigen met stenen en proberen het geld letterlijk uit Tims handen te trekken. Ze eisen vijfhonderd shilling en krijgen dat niet. Tweehonderd en direct doorrijden is het compromis. Bij de volgende blokkade hetzelfde verhaal.
In de verte verschijnt alweer een derde blokkade. Omdat het Tims auto is laat ik de keuze aan hem. Zelf word ik niet echt warm of koud van de “hooligans”, zoals Tim ze noemt, maar ik vraag hem wel of nóg meer blokkades het bezoek aan het bos waard maken. Tim besluit om te draaien. De eerdere blokkades zijn inmiddels deels opgeruimd door de politie. Heel even twijfelt hij nog om daarachteraan te rijden, maar tegelijk weten we allebei dat de blokkades vaak direct terugkomen zodra de politie weer vertrekt. En we moeten dan dus die weg nog wel terug rijden, een andere route is er niet. Dus rijden we zonder verdere blokkades terug naar Nanyuki.
De lunch bestaat dit keer uit wat brood en vleeswaren van de supermarkt. Even geen lokale maaltijd. Dat komt vanavond wel weer. Terwijl ik lunch bij het hotel zoekt Tim nog naar een alternatief om toch iets van de middag te maken. Ik ben tenslotte niet voor niets helemaal deze kant op gereden.
Uiteindelijk vinden we alsnog een mooie wandeling. Wanneer ik het hotel uitloop zie ik op televisie dat de stakingen voorlopig worden opgeschort omdat er onderhandelingen gestart zijn. Een opluchting, ook voor de Kenianen die inmiddels al dagen zonder nieuwe voorraden zaten.
Eenmaal in het bos valt vooral de rust op. Wel jammer om te zien dat er her en der plastic ligt. Ik begin het onderweg op te rapen en zowel Tim als de gids helpen mee. De wandeling zelf is heerlijk sereen. Van de olifanten die hier zouden moeten zitten zien we niets, maar de sporen zijn overduidelijk aanwezig. Verse uitwerpselen en duidelijke paden door het bos verraden dat ze hier echt lopen.
Na ruim anderhalf uur keren we terug naar de auto en rijden. Het gevonden plastic geven we aan de rangers die inzet zeer waarderen. En het vervolgens in de vuurput gooien. Tim legt uit dat in de grotere steden er al wel aan recycling gedaan wordt, op het platteland zoals hier, is dat nog niet geland. Helaas. Ooit komt het nog. Het argument dat het dan maar in iedergeval uit de natuur is, is toch wat dubbel. Rond 15:30 zijn we terug in het hotel. Na het vroege opstaan is het wel prettig om de rest van de middag even rustig aan te doen.
’s Avonds eten Tim en ik opnieuw ergens lokaal en lekker. Daarna duik ik op tijd mijn bed in. Morgen staat Mount Kenya op het programma.
Naivasha – Nanyuki (305 km)
