Dag 4 – Maandag 11 mei 2026
Nairobi
Even na zeven uur ga ik op pad met Linda, Tim (de vaste chauffeur), en de kids gaan ook mee. Robert is een paar dagen naar de boerderij waar een deel van het voedsel wat de stichting uitdeelt aan de sponsor kinderen en hun familie vandaan komt. Op het programma staat een bezoek aan Kangemi, de op één na grootste sloppenwijk van Nairobi.
Tijdens eerdere reizen zag ik dit soort wijken wel eens van bovenaf of langs de randen, maar er echt doorheen lopen heb ik nog nooit gedaan. Laat staan met camera.
Als eerste een bezoek aan een groothandel om levensmiddelen in te slaan, bedoeld voor de bezoeken die worden afgelegd.
Eenmaal in Kangemi blijven de kids bij een vriendin van Linda en gaan zij, Jackie en ik te voet verder de wijk in, richting een schooltje waar een aantal sponsorkinderen les krijgt.
Zodra ik aankom, word het gezelschap meteen opgemerkt. Kinderen stromen nieuwsgierig uit de klaslokalen. Twee blanken gezichten en een grote camera trekken hier direct de aandacht. De sfeer is open en nieuwsgierig. Een aantal sponsorkinderen spreekt iets in op camera voor hun sponsoren. De eerste boodschap komt recht binnen. “Thank you, it changed my life.” Eenvoudig gezegd, en voelbaar in alles.
Afsluitend loop ik nog een ronde door en om de school, geweldig om zo naar eigen inzicht het dagelijksleven in de school vast te leggen.
De volgende stop is bij een oudere vrouw die zorgt voor een gezin van negen. Een groot deel van hun geld is opgegaan aan medische kosten voor haar man, waardoor het kleine winkeltje dat ze runt nu gesloten is. Binnen is het krap. Zeven mensen slapen in het huisje, zij en haar man in de ruimte bij het winkeltje, direct aan een drukke weg. Het is moeilijk voor te stellen. Wat Linda meebrengt wordt met oprechte dankbaarheid ontvangen.
Bij het volgende bezoek ontmoet ik een jonge knul die een duidelijke droom heeft. Hij wil de zorg in, en heeft geld nodig om een vierjarige opleiding te kunnen betalen. Hij spreekt een boodschap in voor een mogelijke sponsor, rustig en overtuigend. Ook zijn moeder deelt haar dankbaarheid.
Het laatste bezoek is vandaag aan een vrouw die polio heeft overleefd. Ze woont in een klein hutje in een smalle steeg, tussen de druipende/drogende was die van de bovenburen. Ook hier is de dankbaarheid groot, ondanks de omstandigheden.
De dag wordt afgesloten met een iets wat late lunch bij het huis waar de kinderen zijn gebleven. Spaghetti, rijst en rundvlees met groenten. Smaakt weer prima! Nog een gesponsorde vrouw spreekt iets in het Swahili in. Ik versta het niet, maar dat is ook niet nodig. Haar blik en toon zeggen genoeg.
De dochter des huizes blijkt veel interesse te hebben in fotografie. Ik laat haar zien hoe de camera werkt en welke instellingen invloed hebben op het beeld. Dat je daarna met één druk op de knop de foto maakt, zorgt voor zichtbaar enthousiasme. We eindigen met een kleine fotosessie.
Rond kwart voor vier terug naar Ngong. Onderweg val ik even in slaap, de indrukken van de dag stapelen zich op. Thuis praten Linda en ik nog wat na, eet ik iets en daarna val ik als een blok in slaap. Het was een volle dag die blijft hangen.
Nairobi (65 km)
