Dag 2 – Zaterdag 20 december 2025
Panama City
Vroeg wakker uiteraard, want jetlag. Mooi om het maximale uit de dag te halen. Na een broodje ei ben ik teruggereden naar de luchthaven om te kijken of de lokale afhandeling al aanwezig was. Om acht uur bleek dat nog niet zo te zijn, zij starten pas om 15u. Dat was eigenlijk heel logisch, omdat dan ook de voorbereiding voor de retourvlucht naar Amsterdam begint.
Dus tijd om die uren op te vullen. Eerst maar eens op pad. Het Panamakanaal ligt vlakbij en binnen ongeveer 45 minuten was ik er. Eerlijk gezegd viel het iets tegen, vooral omdat de schepen er al doorheen waren. Dat gebeurt blijkbaar in de ochtend tot ongeveer acht of negen uur en daarna pas weer later op de dag.
Toch heb ik de sluizen maar bekeken en omdat de IMAX-film over het kanaal bij het ticket van $17 inbegrepen was, heb ik die ook maar gekeken, ingesproken door Morgan Freeman, wat altijd fijn luisteren is. Daarbij was het ook aangenaam koel in de airco, wat geen overbodige luxe is. Panama in spijkerbroek is namelijk geen aanrader.
Daarna door naar een groot winkelcentrum, Albrook Mall, om wat kleding aan te schaffen. Ik ga er namelijk niet vanuit dat mijn koffer eerder wordt doorgestuurd dan die van een gewone passagier, wat op zich ook logisch is.
Ook deze missie had ik beter eerder op de dag kunnen doen. Wat een drukte bij dat winkelcentrum. Meer dan een uur heb ik rondgereden op de parkeerplaats zonder ook maar één vrije plek te vinden.
Tot ik een betaalde parkeerplaats zag. Die was vrijwel leeg. Voor drie dollar stond ik daar perfect. Dat zette het begrip betaald parkeren ineens in een heel ander perspectief. En dan worden ‘wij’ zuinige Hollanders genoemd.
Eenmaal binnen had ik vrij snel wat kleding gevonden die acceptabel was. Daarna volgde nog een uur in de rij bij de kassa, want zelfscan bestaat hier niet. Ook een gezellig praatje zat er niet in, mijn Spaans is beperkt en Engels wordt hier verrassend weinig gesproken voor een stad als Panama.
Na het afrekenen eindelijk iets luchtigers aangetrokken en weer terug naar de luchthaven.
Daar vond ik al snel iemand van de lokale afhandeling die samen met mij het zogeheten PIR-formulier invulde. Hij liet me ook zien dat mijn koffer niet op de inkomende vlucht van vandaag zat. Dan is het zoals het is.
Daarna weer terug naar het hotel en op zoek gegaan naar iets te eten. Uiteindelijk niets echt Panamees kunnen vinden, dus werd het een Koreaan om de hoek van het hotel.
Daarna vroeg onder de wol, rond half acht. Althans, tot er om half tien herhaaldelijk op de deur werd geklopt. Heel even dacht ik dat het mijn koffer was, maar dat bleek een droom. Het was housekeeping die vroeg of ze de kamer mochten schoonmaken. Om half tien in de avond. Blijkbaar de normaalste zaak van de wereld. Uhm, nee dus. Gelukkig kon ik daarna weer vrij gauw verder slapen.
Panama City (117 km)
