Kirgistan – Mei 2022

Dag 19 – Maandag 23 mei 2022
Son Köl

De nacht is bijzonder, af en toe hoor je beesten langs de Yurt scharrelen en grazen.
Vermoedelijk koeien of paarden. Bijzonder om het geluid van eten en slikken zo dichtbij te horen!
Ook hoor ik Marmotten gillen en af en toe honden blaffen die iets wat aan het ronddolen is, het kamp uit jagen.
Het meest hilarische is een vogel die het geluid van een hinnikend paard nabootst.

Tegen de ochtend is het tijd om te plassen, dat is een wandeling van zo’n 100m, ik zie een witte wereld. Sneeuw! Verklaard waarom het zo koud was vannacht. Niet echt heel vreemd, want het meer ligt op 3000m.
Douchen kan hier niet, dus een deo-douche is het enige aan verfrissing. Daarna volgt een ontbijtje in de grote Yurt die warmgestookt is. Dat doen ze met een beetje hout en voornamelijk gedroogde uitwerpselen van het vee in de buurt.
Verder is er ook niks, helemaal niks.

Ik maak daarna een goede wandeling langs het meer, en terug door de heuvels rondom.
Af en toe krijg ik een glimp te zien van de bergen rondom, maar ’t wolkendek blijft te dik en teveel hangen voor een mooi uitzicht, helaas.

Eenmaal terug in het kamp tref ik een paar herders.



Zij trakteren op nog een demo van Kokboru, een sport in Kirgizië (en omstreken) waarbij men een karkas van een geit gebruikt als voorwerp wat opgepakt moet worden, meegenomen naar een doel en daar vervolgens in geslingerd moet worden.
De tegenpartij probeert dat te voorkomen door te blokkeren, de ander zijn paard te stimuleren tot vreemde maneuvers en soms zelfs elkaar te laten struikelen.

Nu hadden ze hier geen karkas van een geit, maar een dikke deken, desondanks niet minder indrukwekkend. Vooral niet toen de paarden met ruiters een flinke val maakten. Lachend en enigszins beurs stonden ze weer op. De paarden leken ook niet gedeerd door deze val.

De foto’s vielen in de smaak, zoiets hadden ze blijkbaar nog niet van zichzelf. Beloofd ze na afloop van de reis toe te sturen.

De kleinste hond liep volgens de grotere honden tijdens dit spelletje nogal in de weg en werd even flink gegrepen. Zielig.
Dat Kok Boru een echte (inter)nationale sport is, ook in de buurlanden, is duidelijk te zien op deze video. De geit is al dood, dus die merkt er niks meer van. De ruiters en paarden daarintegen…

Na de lunch nog een korte wandeling gemaakt en me nog bekommerd om de kleine hond in het kamp.
Met wat eten lukte het om hem uit zijn schuilplaats te lokken. Het beestje heeft de rest van de dag wel bij mij in de buurt gehangen.

Na het avondeten werd mij Yurt nog wat opgestookt, wat niet helemaal lekker ging, stond aardig wat rook in. Wat ik later ook nog rook in mijn kleren. Met de nog naar paarden stinkende kleren in de waszakken, een heerlijke combinatie.

Son Köl (7km)