Nepal – februari 2017

Dag 13 – donderdag 16 februari 2017
Kathmandu – New Delhi

De laatste dag in Nepal, jammer! Maar heb de 12 dagen die ik hier was wel optimaal benut en maximaal genoten. Afgezien van mijn heerlijke dutje in het Chitwan National Park niet heel veel rust gehad deze reis. Maar aan de andere kant, daarvoor ging ik ook niet naar Nepal.
Na een ontbijtje nog even naar de pinautomaat gelopen (40 minuten) om de laatste rekening te betalen in het guesthouse. En daarna rond 12 uur de taxi in naar Kathmandu Airport voor de vlucht met Jet Airways naar Delhi.
De rit ernaartoe ging vrij vlot, echter had het ook zomaar anderhalf uur kunnen duren. Het werd dus wachten tot ik kon instappen om 15:00.
Inchecken en de security checks gingen ook vrij snel allemaal. Kreeg mijn boardingpass voor Kathmandu – Delhi, die naar Amsterdam kon ik op Delhi ophalen bij de transferdesk. Prima.
Helaas niet veel te zien qua vliegtuigbewegingen vanuit de wachtruimte.

Leuke stukje kwam toen ik van de gate naar het vliegtuig ging. Raampje van de bus open en lekker de exotische vliegtuigen gefotografeerd. Vlak voor het instappen wilden ze toch nog 1x even in je handbagage kijken en nog een keertje fouilleren.

[Slideshow]

Dat gebeurde niet heel consequent want mijn rugzak met fotoapparatuur werd niet eens opgemerkt. De schoudertas wel. Maar de vraag of er nog verboden spullen in zaten en mijn negatieve antwoord daarop was afdoende. Prima, kon ik nog even wat vliegtuigen vastleggen.

Er kwam nog wel een opmerking dat ik dat eigenlijk niet mocht fotograferen vanuit de controlepost. Heb de beste man gerustgesteld dat tenzij hij een vliegtuig na ging doen, ik hem en het hokje echt niet zou fotograferen. Hij en al zijn collega’s lagen in en deuk, ze wilden dan wel graag de foto’s even zien die ik zojuist had gemaakt en waren onder de indruk. Helemaal van een paar die ik ze op mijn telefoon liet zien. Zo wordt het wachten nog leuk.

Daarna de vlucht in de Boeing 737-800 van Jet Airways (VT-JFN). De captain deed al de aankondiging dat na het vertrek we een lange tijd langs de Himalaya zouden vliegen en dat ze zichtbaar zouden zijn aan de rechterkant van het vliegtuig. Aangezien ik mijn huiswerk had gedaan, zat ik op stoel 11F klaar met mijn camera. En wow wat was dat fantastisch! Vrijwel een onbewolkt uitzicht op ‘het dak van de wereld’.

[Slideshow]

Niet de Mt. Everest gezien (die ligt een stuk verder richting het oosten, en ik vloog naar het westen richting Delhi). Net zo lang met mijn snufferd tegen het raam gezeten tot er geen bergen meer te zien waren. Geweldig mooi om zo dan mijn verblijf in Nepal te beëindigen.

Bij de landing op Delhi nog een mooie IL76MD gezien!
Zal je vast geen foto van mogen maken, want militair. Maar ja, toch doen omdat het wél kan.

[Slideshow]

Kathmandu – Delhi

Na de landing op Delhi moest ik 9 uur en 45 minuten zien te overbruggen tot ik weer verder vloog naar huis. Het lot besliste dat ik mijn sweater vergat in de Jet Airways 737, de groundstaff regelde dat de sweater terugkwam, maar dat betekende dan wel ruim anderhalf uur wachten in een kale ruimte.
Daarna kon ik door naar de transfer zone. Daar bleek dat die anderhalf uur beneden niks uitmaakte en ik hier nog eens 3 uur moest wachten voordat ik uberhaupt de terminal in zou kunnen.
Ik moest en zou namelijk een papieren boardingpass hebben om langs security te mogen. Oke prima, hier is mijn paspoort print er dan maar eentje uit.

Dat was toch makkelijker gezegd dan gedaan, dat kon alleen het team dat de KLM vlucht zou afhandelen en die kwamen pas een uur of 2-3 voor vertrek op de luchthaven.
Niet echt nieuws waar ik op zat te wachten, want ik wilde lekker ontspannen in een lounge zitten, beetje series en films kijken op mijn laptop, wat eten en drinken en internetten. Iets wat buiten een lounge wat lastig is op Delhi want de Wifi is alleen beschikbaar voor een Indiaas nummer, geen handige stroompunten voor je laptop en qua zitcomfort is het niet echt aan te raden om daar die 9 uur op door te brengen.

Aangezien KLM samenwerkt met Skyteam partners (o.a. Jet Airways) heb ik de Indiër die de transfer desk bemande met flink wat overtuigingskracht uitgelegd wat ie moest doen en dan maar een van de Skyteam-partners diende te bellen, die konden ook zo’n ticket uitprinten.
Dat werkte want binnen een half uur had ik mijn boardingpass en kon ik door. En was security helemaal blij dat ze een stempeltje op een stukje papier hebben kunnen zetten. Zo blij dat ze op Schiphol daarin al een stuk verder zijn. De tijd doorbrengen ging op deze manier wel wat vlotter.

Daarna een lounge opgezocht en een paar uur wat series gekeken en ondertussen wat gegeten en gedronken.