Berlijn – Oktober 2008

Dag 4 – maandag 21 oktober 2008
Berlijn – Amsterdam

De laatste dag in Berlijn was aangebroken. Wederom om 9 uur aan het ontbijt (nog wat chocopasta ontvreemd voor op brood in de trein). Na het ontbijt zijn de koffers weer gepakt. Het hotel was zo vriendelijk om een ruimte beschikbaar te stellen waar we de koffers konden laten staan tot halverwege de middag, zodat we niet nog door de stad hoefden te lopen met koffers.

Gezamenlijk zijn we nog naar de Gedächtnis Kirche gelopen om deze nog van binnen te bekijken.
Daarna zijn Gerben & Rianne met mijn moeder naar “The Story Of Berlin” gegaan, een museum over de geschiedenis van Berlijn. Mijn vader en ik zijn de stad in gegaan om nog 2 plaatsen te bekijken die in de tweede wereldoorlog een rol hebben gespeeld.

Met de bus gingen we al eerste naar de diplomatieke wijk, waar verschillende ambassades zijn gevestigd. Vroeger waren dit consulaten, na de hereniging van de DDR & BDR zijn deze opgewaardeerd tot ambassades. Overal om je heen gebouwen met camera’s en hoge hekken. Allemaal goed beveiligt dus.
We liepen naar de Stauffenbergstraße (vroegere Bendlerstrasße) waar vroeger het kantoor was van Claus von Stauffenberg (icoon van het verzet tegen het naziregime) en consorten. Zij hebben een aanslag op Hitler gepleegd op 20 juli 1944, daar ze het niet eens waren met zijn praktijken en visie. Het doel was om Hitler te vermoorden en zo de orde te verstoren en zo de macht in Berlijn over te nemen. Echter is deze aanslag (zoals bekend) mislukt.
Stauffenberg en zijn aanhangers zijn dezelfde dag nog opgepakt en de dag erna geëxecuteerd in de tuin/binnentuin van het oorlogsministerie (waar tegenwoordig het ministerie van defensie zit). De kantoren van Stauffenberg en een aantal anderen zijn ingericht als museum, hier zijn ongeveer 5000 foto’s en documenten te bezichtigen. Erg interessant om te zien/lezen.
We waren vrijwel de enige bezoekers, het was er vrij uitgestorven, maar ja… wie verwacht dan ook een dergelijke plek tussen de ambassades. Overigens staat het ook niet echt ergens aangegeven en een bord met waarop het dan wel staat (naast de ingang) is bijna verscholen achter een heg.

Nadat we uitgekeken waren zijn we richting de Potsdamer Platz gelopen om vervolgens door te steken naar de Gertrud-Kolmar Straße waar de bunker van Hitler is geweest. Tegenwoordig is het terrein niks meer dan een parkeerterrein. De fundering van de bunker schijnt er wel nog te zijn.
Na even rond gekeken te hebben en een paar plaatjes te hebben geschoten zijn we weer richting de Potsdamer Platz gelopen.

Op de Potsdamer Platz heb ik nog een aantal foto’s geschoten van de mooie achrcitectuur rondom het plein, vervolgens zijn we met de U-bahn naar het KaDeWe (Kaufhaus Des Westens) gegaan.

Aangekomen bij het KaDeWe stonden Gerben, Rianne & mijn moeder al voor de deur op ons te wachten. Gezamenlijk gingen we naar binnen om aan een van de vele barretjes op de 6e etage een drankje en apfelstrudel met heiße vanille sauße te nuttigen.

Daarna zijn Gerben & Rianne samen door het KaDeWe gaan struinen en ben ik met mijn ouders langs de diverse vers afdelingen gelopen om ons te vergapen aan de verschillende etenswaren die er lagen uitgestald. Van orgaan vlees tot complete vissen en van kaas tot verse pasta’s. Daarna ging mijn vader neuzen in wat boeken, mijn moeder tussen wat kleding kijken en ik ging opzoek naar een souvenir. Heb een miniatuur van de Brandenburger Tor gekocht, die inmiddels een mooi plaatsje heeft gekregen bij de collectie souvenirs die ik tijdens mijn vele reizen heb verzameld of heb gekregen van anderen.

Nadat iedereen zo’n beetje was uitgekeken zijn we naar de 7e etage gegaan om daar uitgebreid te lunchen, aangezien we tijdens etenstijd in de trein zouden zitten. Vanuit het KaDeWe hadden we een mooi uitzicht over Berlijn. De lunch was ook lekker, maar wel erg duur in vergelijking met de voorgaande dagen/maaltijden. Duitsland is relatief goedkoop met eten/drinken zeker met de porties die je voorgeschoteld krijgt!

Na de lunch zijn we richting het hotel gegaan, eerst nog een stop bij het plein waar de Gedächtnis Kirche staat. Mijn vader en ik zijn nog in een boekwinkel wezen kijken. Vond daar nog een boek met mooie foto’s van Berlijn, echter in het Duits dus alleen maar plaatjes gekeken. Gerben, Rianne & mijn moeder hebben in de zon wat zitten wachten en rond gekeken op het plein. Daarna door naar het hotel om de koffers op te halen, nog naar de wc te gaan om vervolgens terug te gaan naar waar we Berlijn binnen kwamen, het Hauptbahnhof.

Daar aangekomen was er meer dan voldoende tijd voor nog een drankje en om wat aan broodjes in te slaan voor de terug reis. Echter gezien de ruimte die er nog was in tijd ben ik nog wat foto’s gaan schieten van het station. Om half 5 zijn we met z’n allen naar het spoor gelopen waar de trein naar Amsterdam zou vetrekken. Bleek dat de wagon waarin we zaten (nummer 9) dit keer bijna helemaal vooraan zat, terwijl je logischer wijs zou denken dat die bijna achteraan zou zijn (van de 12 wagons).
Na wat doorstappen toch nog aanboord weten te komen waar we wederom onze gereserveerde plekken betrokken, mijn ouders zaten naast elkaar, Gerben & Rianne ook, ik had 2 stoelen voor mezelf, daar er niemand is komen zitten. De trein was dan ook gelukkig minder druk dan op de heenreis.

Wederom een sudoku gemaakt, wat muziek geluisterd, broodje gegeten (zonder chocopasta die was kwijt…) en nog wat spelletjes gedaan op de telefoon. Naar mate het later werd, werd het ook donkerder en viel er buiten dus niks meer te zien, waardoor je je toch op een of andere manier sneller gaat vervelen. Dus kijk je met bluetooth welke medepassagiers hun telefoon hadden aanstaan en daar ga je dan gekke berichten heen sturen. Bleek dat iemand zijn telefoon op “auto accept” had staan en die heeft dus een mooi verhaal (dat nergens over ging/opsloeg) gekregen.
Een andere passagier merkte wel dat ik berichtjes probeerde sturen en vond het ook wel leuk dat iemand op het idee kwam om dit te gaan doen.

Nadat de locomotief bij Bad Bentheim was verwisseld voor eentje van de NS gingen we verder richting Nederland. Eenmaal onderweg kwam de douane vragen om een paspoort. Vreemd aangezien dat op Schiphol niet eens meer hoeft nadat je het vliegtuig uitkomt dat in een schengenland is geweest. Maar blijkbaar moest het toch. Ik heb nog verzocht om dan een echte stempel te krijgen, dat kon maar dan moest ik wel meekomen naar een bureau. Dan toch maar een andere keer. Wel kreeg ik later nog een folder waarin uitgelegd zou staan waarom de controle was. Veel tekst in de folder, weinig woorden.
Bij controle van Gerben’s paspoort maakte mijn moeder nog de opmerking “Ben je al zo oud?” (hij wordt vaak jonger ingeschat dan hij al is), blijkbaar was deze beambte dit soort opmerkingen niet echt gewend en liep met een rode kop weg.

Kort daarop stopte de trein bij Oldenzaal. Dit was geen station waar we normaliter zouden stoppen. Wat bleek, er was een aanrijding gebeurd met een persoon, met de trein voor ons. Waarschijnlijk zelfmoord. Lastig want nu konden we niet verder. Gelukkig konden we wel even rondlopen op het station. Nog gevraagd aan die beambte of dit wellicht een mooie gelegenheid was voor zo’n stempel, maar ze smeerden hem vrij snel na die vraag.
We kregen te horen dat het nog wel even zou duren, echter passagiers voor Enschede konden overstappen op een andere trein, wat een aantal mensen dus deed. Wij moesten blijven zitten.
Na een goed uur werd gemeld dat er een trein zou komen waarmee we nog zouden kunnen thuis komen, daar men niet wist hoe lang de stremming nog zou duren. Echter… dit betekende wel dat we zouden moeten omreizen.

Van Oldenzaal gingen we naar Zutphen, daar moesten we overstappen op de trein naar Arnhem. Op Arnhem stond er vervolgens een trein klaar die naar Utrecht zou gaan. Op Utrecht konden we tenslotte de trein naar Amsterdam nemen, alwaar we rond 1 uur aan zouden komen.
Echter was de aansluiting die ik zou moeten hebben al weg, kortom, tijd voor de NS om een taxi te regelen. Een vriendelijke conductrice had dat geregeld, vanaf station Duivendrecht zou er een taxi klaar staan voor ons. Eenmaal aangekomen op Duivendrecht was er nergens een taxi te bekennen. Mijn ouders, Gerben & Rianne besloten toen maar naar huis te gaan lopen, voor hen een wandeling van 15 minuten. Voor mij zou het wat verder zijn, dus ik heb nog 10 minuten staan wachten en uiteindelijk maar een taxi van de TCA gepakt die daar stond en die heeft me naar huis gereden. In plaats van 23:00 was ik om 01:30 thuis, na een erg leuk weekend in Berlijn!

Getalletjes van de foto’s: 820 stuks goed voor een ruime 5GB.

De mooiste foto’s van deze reis zijn in een aparte Gallery te bekijken.

Gerben & Rianne hebben ook een verslag geschreven, dat is terug te lezen op de website van Gerben.

“Toepasselijk” liedje bij dit verslag: Klein Orkest – Over de Muur