Poros – Oktober 2007

Dag 3 – Zondag 14 Oktober 2007
Poros – Pireas – Amsterdam

Even na 00:00 kwam de boot om de eerste groep mensen weer terug naar de haven te brengen. Gelukkig hoefden we nu niet weer door het water heen, maar konden we gebruik maken van de steiger bij een naast gelegen hotel. Eenmaal aangekomen bij de boot ging ik snel mijn nest in om te gaan slapen, was erg moe. Want veel slaap had ik de nacht ervoor niet gehad.
Er was ook afgesproken dat er geen feestjes meer aanboord van de boten mochten worden gebouwd, daar zowel collega’s als de omliggende boten toch rustig moesten kunnen slapen.

Toen ik net in bed lag, stond er in ene een politie auto voor de boot met sirene en zwaailicht. Dit bleek echter niet om onze boot te gaan, maar om het enorme luxe jacht dat er naast lag. Deze had een motor/kraan aan staan, waar nogal wat andere mensen last van schenen te hebben. Op last van de politie zette de schipper van die boot deze af. Echter zodra de politie weg was ging de kraan/motor weer aan. Dit leverde uiteraard weer een mooie klachten regen op van andere boten, waarna de eigenaar van het grote schip besloot weg te varen naar een baai aan de overkant. En zo keerde de rust weer terug.

Pas bij het starten van de motor van de boot rond 08:00 werd ik weer wakker. Afgezien van het snurken van Willem een paar keer. Echt diep had ik niet geslapen. Een warm hok in een vreemd bed met een zaagmachine naast je op een klotsende boot is nou niet bepaald een goed recept voor een uitstekende nachtrust.

Terwijl we nog in de haven voor anker lagen ben ik me maar wat gaan opfrissen, de koffer gaan inpakken en gaan ontbijten met de collega’s. De rest kwam ook snel aan dek toen we eenmaal de haven uitvaarde. Hoe verder we van de haven kwamen, hoe ruiger de zee werd. Er stond een windkracht 4, wat je blijkbaar aan de kleine schuimkoppen kon zien op de golven. De zon was hierbij afwezig, waardoor het erg koud was. Iedereen zat dus ook maar op een kluitje op het achterdek, gekleed in de jas die we vrijdag hadden gekregen. Blij dat we die hadden! Binnen wilde je niet zijn want daar werd je heel erg snel misselijk.

Naast ons vaarde een andere boot van ons, die regelmatig goed op de golven klapte, wat weer in erg mooie plaatjes resulteerde. Daarna iedereen maar in een rare houding achter het roer op de foto gezet. Ook de schipper moest op de foto. Na een koude en barre tocht van zo’n 4 uur, meerde we af in de haven van Poros. Eenmaal daar namen we nog wat chips en bier mee van boord voor in de bus naar het vliegveld.

Aangekomen op het vliegveld was ik de eerste die in de rij stond voor het inchecken zodat ik een window seat kon regelen. Dit was gelukt, stoel 31A. Echter geen handige stoel omdat ik de cockpit weer wilde bezoeken en ik ook bij het uitstappen geen mensen tot last wilde zijn. Willem had 18A en was zo aardig om met mij te ruilen. Nadat iedereen z’n boarding pass ontvangen had, ging het grootste gedeelte van de groep naar de Mac Donalds. Ik ben wat over de luchthaven gaan lopen en daarna bij de gate gaan wachten, moe en gedreven om weer een flightplan te scoren zat ik braaf vooraan te wachten. Eenmaal bij het inchecken werd duidelijk dat we met een bus naar ’t vliegtuig gingen.

Aangekomen bij het vliegtuig bleek de captain een wat oudere man te zijn (nu heb ik daar niks op tegen, maar oudere captains hebben vaak een reputatie van star, stug en strikt) die zijn reputatie eer aan deed. Ik mocht niet even binnen kijken en pas na afloop van de vlucht zou ik een kopie krijgen van het flightplan. Vervolgens werd ik doorverwezen naar mijn stoel. Erg jammer.
Wel werd er via de PA (Passenger Announce) een speciaal welkom aan de hele club gedaan door de purser, wat met luid gejuich werd ontvangen.

Met een window seat had ik wel mooi uitzicht, helaas vrij bewolkt boven Athene. Wel een prachtige zonsondergang met vele contrails (vliegtuig strepen in de lucht) zorgden voor een mooi uitzicht. Helaas was het raampje erg goor waardoor dit niet helemaal gelukt was zoals ik het wilde.

Op een gegeven moment had men ook de ‘bier knop’ in het vliegtuig ontdekt (de service bel). Die dus binnen no time op allerlei plekken werd ingedrukt. De crew zou voor 1x bier brengen voor de gene die dat wilde, maar daarna moest men het zelf gaan halen achterin. Wat weer resulteerde in een opstopping al daar, waarna het toch maar weer werd rond gebracht.

Boven Duitsland besloot ik om eens te kijken of mijn TomTom het ook aan boord van het vliegtuig zou doen. En jawel hoor, na een minuut wachten had ik een GPS fix en kreeg ik te zien waar we vlogen met een snelheid van 820km/u.
Toevallig vlogen we net boven de plek waar ik nog met mijn vader was wezen fietsen van de zomer, even ten zuiden van Münster. De daling was ook mooi te zien, via Enschede, Lelystad, IJsselmeer, Purmerend, Zaandam, etc vlogen we naar de Zwanenburgbaan (18C), waar we met zo’n 250km/u vrij laat op de baan neerkwamen. Dit resulteerde in een vrij harde rem. Het idee was om een ‘wave’ te doen na de landing (ipv klappen) maar dat mislukte omdat men teveel verspreid was door het vliegtuig. Niemand klapte ook verder (gelukkig).

Nadat het vliegtuig naar de gate was getaxied en het uitstappen begon, begaf ik mij richting cockpit. De captain stond echter buiten de cockpit al klaar met het flightplan. Dus een foto zat er ook niet meer voor mij. Helaas.
De aankomst hal was wel weer leuk, elke collega die door de deuren kwam werd met gejuich ontvangen door de rest. En naar mate er meer mensen stonden werd er luider gejuicht. Tot men er genoeg van kreeg en het een mager applaus werd.
Daarna met de bus richting de kroeg (waar veel auto’s stonden) en kantoor om deze op te halen en vervolgens naar huis te rijden.

Thuis de koffer maar gelaten voor wat het was, nog even naar Expeditie Robinson gekeken en daar na ’t bed in om te gaan slapen in je eigen lekkere ruime bed!