Egypte – November 2006

Dag 2 – Vrijdag 10 November 2006.
Cairo

Om half 5 dacht ik dat het luchtalarm afging, althans zo klonk het, totdat je wakker genoeg bent en je realiseert dat het een minaret is die afgaat.
Om 9 uur ging de telefoon, wake up call. (Dat werd elke dag geregeld door de reisbegeleidster).
Je hebt dan een uur om te douchen, te ontbijten en te verzamelen bij de receptie. Goed systeem.
De douche in het hotel was 3x niks, de douchekop wilde niet anders dan op half 7 hangen. Lastig, maar ja…
Het ontbijt was ook niet je van het, droge croissants, droge bolletjes (bijna beschuit). Met veel jam was het nog wel oke.
Dan ga je terug naar je kamer en wil je even van het uitzicht genieten. Dan kom je dus ook bedrogen uit, want je kijkt op de daken van de omliggende gebouwen neer en tja, in plaats van dat het netjes is met her en der een schotel erop, ligt het vol met (bouw)puin.

Na het ontbijt gingen we lopend richting het Egyptisch museum. Helaas door de vele toeristen die toch per ongeluk een flits gebruikte bij het maken van foto’s zijn camera’s nu helemaal verboden in het museum. Iedereen moest dus verplicht zijn camera inleveren bij een verzamelpunt. Dus dat doe je dan maar.
Daarna moet je nog door een detectiepoortje heen om te kijken of je er niet toevallig nog ergens eentje had (telefoons uitgezonderd). Vervolgens sta je dus midden in het museum. Nou ja… museum.

Neem een gebouw met een omvang van theater carre, haal her en der allemaal beelden, sarcofagen, prulletjes, boten, etc vandaan en zet dat willekeurig ergens neer op een verdieping. Plant er nog een bord in een taal bij die 90% van de bezoekers niet kan lezen en klaar.
De donkere hoekjes vul je ook maar op met nog een beeld van een farao of een van z’n vrouwen. Dat is in globale lijnen het Egyptisch museum, een onoverzichtelijke bende dus. Hoop dat ze dat nog eens aanpassen.
Het enige dat wel weer goed was ingericht (zoals je dat verwacht in een museum) waren de schatten van Toetanchamon, en mooi dat waren ze zeker. Je hebt de foto’s gezien dus je weet vast wel hoe het er uit ziet, het is alleen een stukje kleiner. Groter dan een 15″ TFT monitor is het masker echt niet. Gelukkig was er toegangs dosering zodat er niet 30.000 man voor dat masker stonden te dringen, je kon er dus goed naar kijken en je tijd nemen.

We hadden 2 uur de tijd gekregen voor het museum, wat ook meer dan genoeg is want op een gegeven moment begint het je te duizelen, zoveel is er te zien. In de tuin nog snel wat foto’s geschoten voordat we naar de lunch gingen.
Een stuk beter dan het ontbijt! We kregen in een of ander restaurantje een gerecht dat Koshari heet, een mix van rijst met pasta en een soort van bologense saus erbij. Vult goed en is nog lekker ook.

Na de lunch gingen we met de taxi (wat een evaring opzich is) richting de Alhazar Moskee (met daar vlakbij een bazaar).
Aangezien je niet met 15 personen (de groep + de reisleidster) niet in 1 taxi kunt moesten we met meerdere taxi’s (10 pond per taxi, 1 euro = 7 pond). De reisbegeleidster zei waar we heen moesten. Dan zit je dus in een taxi en die gasten rijden echt als debielen, links en rechts inhalen, rood licht staat er ook maar bij als kerstverlichting, voetgangers lopen overal gewoon rustig tussendoor. Kortom, gekkenwerk!
Toen we er waren, waren we de enige taxi die was gearriveerd. De 2 andere taxi’s waren in geen velden of wegen te bekennen.
Dus dan ga je maar met het groepje dat er over is rond kijken, de bazaar was niks. Daar word je binnen 5 minuten helemaal gek omdat elke verkoper je vriend wil zijn en z’n zooi wat er echt niet uit ziet aan je wil verkopen voor een veel te hoge prijs.
En wie koopt er nou al souvenirs op zijn eerste dag in een land? Niemand toch?

Van de bazaar naar een andere moskee dan de Alhazar moskee, want omdat het vrijdag was, werd er heftig gebeden richting Mekka.
Daar mocht je voor een klein bedrag (15 pond) de minaret beklimmen, zodat je een beetje een uitzicht kreeg over Cairo.
Je denkt dan, mooi zo die nevel, dat is dus smog. Lekker ranzig als je dat zo inademd. Ook hier kon je weer de typische rommelige daken van Cairo aanschouwen. Wel was er een mooi uizicht op de Mohammed Ali moskee. Enorm ding dat hoog boven de stad op een bergwand stond.

Nadat je weer beneden was via het nauwe en vrij donkere wenteltrap, een taxi aangehouden en richting het hotel gereden.
Onderweg kwamen we nog langs de persidentiele woning, die bleek op loop afstand van het hotel te liggen, dus even terug gelopen om foto’s te maken. Wat dus niet mocht. Maar goed, dan loop je 100m verder en pak je je telelens en dan heb je alsnog de foto’s.
Bij terugkomst in het hotel met nog wat lui van de groep in de foyer een borreltje gedaan.
Bier dat was heineken uit blik, dus dan maar de wijn proberen. Althans zo heet het, wat je krijgt is sulfiet in een glas.

’s avonds was er een welkomst diner, de introductie van de reisleidster en het voorstel rondje van de andere reisgenoten.
Voor velen was het de eerste keer in Egypte en voor een aantal (waaronder mezelf) ook de eerste keer alleen op reis.
Daarna mocht je aanschuiven bij het buffet (30 pond p.p.).
Was best oke en vulde ook weer erg goed.
Daarna tijd voor bed!