Egypte – November 2006

Dag 13 – Dinsdag 21 November 2006.
El Minya – El Amarna – El Minya – Cairo

Drukke dag vandaag en heel veel reizen. Om 6 uur weer de wekker zodat we om 7 uur konden vertrekken. Hotel kamer had uitzicht op de zonsopgang, dus die heb ik me niet laten ontgaan.
We zouden een late lunch hebben (om 15.00) dus het was zaak dat je wel iets mee nam van het ontbijt voor onderweg.
De reden dat het zo lang duurde was omdat van het Egyptische wegen net de logica ver te zoeken is.
Op de kaart stond van de eerste locatie naar de 2e locatie een weg getekend. Ja, dat klopte wel, maar die was niet meer begaanbaar.

Wat dus resulteerde in het volgende reisschema:
El Minya – El Amarna (tombe 1): 2½ uur rijden
El Amarna(tombe 1) – El Minya – El Amarna (tombe 2): 3 uur rijden
El Amarna – El Minya (lunch): 1½ uur rijden
El Minya – Cairo: 5 uur rijden

Als eerste gingen we naar de tombes van Achnaton en z’n verwanten. Je ging hier mooi een berg op zodat je een prachtig uitzicht had over de nijlvallei de tombes zelf waren ook erg mooi, met onder andere tekeningen van hoe ze vroeger ook al aan worstelen en hockey deden!
Het tweede deel tombes waren vergelijkbaar met het eerste deel, maar omdat we een prive escorte hadden die graag naar huis wilde moesten we opschieten.

[Slideshow]

Tijdens de lunch was er nog iemand van de agency aanwezig (waarbij Djoser de trips regelt) die had een CD met nog meer foto’s van de omgeving en van binnen in de tombes (waar je anders geen foto’s mocht maken). Kon je kopen voor 50 pond.
Ja doei, dus ik vragen, mag ik een kopie maken. Die vent lachen, hoe wil je dat dan doen zonder pc? Dus ik haal doodleuk m’n laptop uit m’n tas en zeg nou geef maar dan. Vervolgens voor 20 pond die foto’s gekopieerd. Mijne zijn mooier. Maar ja, wat is nou 20 pond? 3 euro ofzo.
Deze vallen overigens buiten het totale aantal foto’s dat ik gemaakt heb.

Na de lunch weer de bus in om naar Cairo te rijden, deze keer via de westelijke woestijn weg, waardoor na de zonsondergang weer een prachtige sterrenhemel te zien was. Helaas weer geen tijd om te stoppen.
De enige stop die we hadden was bij een tankstation (met veel te veel licht), daar kon je dus naar de wc…
Dan dacht je dat de wc in de trein erg was… dit sloeg echt alles:
Daar sta je dan met je sjaak in de hand, met je voeten in een plas van pis, diaree en bloed, boven een wc waar in meer peuken drijven dan je ooit gezien hebt en waarvan de randen zijn aangekoekt met iets waar je niet van wil weten wat het is. Nee ik denk zelfs dat de straat honden hier nog voor zouden weg lopen.
Als je moet dan moet je, dus toen maar even snel een plasje gedaan en terug naar de bus, die knakker die bij de wc stond wilde nog geld hebben ook, wat spontaan in de bus lag, daar kon ie dus naar fluiten.

Om 19:00 waren we aan de rand van Cairo, om 21:00 bij het hotel (kreeg mijn kussen netjes terug!), waar nog een aantal van ons een laat diner hebben genuttigd. Een kop soep, met een flink bord spaghetti voor 10 pond (net iets meer dan een euro), hoe het kan, geen idee maar het was wel lekker.

Ook hebben we nog erg gelachen, Erica (de reisleidster) had een fles rode wijn besteld, Ed wilde wel een glas witte wijn.
De ober sprak geen woord Engels, dus wij proberen “1 glass of white wine”. Blijkbaar verstond ie enkel het eerste deel, en kwam dus terug met een leeg glas. Dan proberen we het maar op een andere manier, dus ik pak de fles rode wijn, met een gebaar van 1 en toen naar het glas wijzen en vervolgens naar een wit servert. Wat doet die droplul, komt ie terug met een glas met daarin een wit servert. Nou toen lagen we dus allemaal in een deuk van het lachen en hebben we uiteindelijk maar op de kaart aangewezen wat dan wel de bedoeling was. Gelukkig zag die vent er zelf ook wel de humor van in.