Dag 9 – Zaterdag 10 November 2007.
Camagüey
Na een nacht vol toeters van treinen, tijd voor het ontbijt. Iets minder luxe dan het ontbijt in Trinidad, maar de zaal des te sfeervoller! Zonde achteraf dat ik geen foto’s er van gemaakt heb, maar goed je moet niet je vakantie door de lens van je camera zien.
Na het ontbijt gingen we met fiets taxies door het centrum van Camagüey heen.
Ik zat samen met Yuri in een fiets taxi. Leuk want die wilde vooraan rijden. Ook was dit de gelegenheid om hem voorzichtig uit te horen over de plannen die gisteren in de bus en bij het eten waren gesmeed.
Het kampvuur in Varadero konden we vergeten omdat het verboden is om vuur te stoken op het strand, dit omdat anders het witte zand zwart kleurt. Goed zit wat in, maar wel erg jammer! Voor Joost een opluchting zodat hij niet gebombardeerd werd tot de zanger van de groep.
In Santa Clara kregen we genoeg vrije tijd om zelf rond te kijken in de stad vertelde Yuri. Het plan met de boeken kon dus gewoon doorgaan.
De eerste stop was bij een kerk waarin de catacomben de restanten van wat dooie heiligen te zien waren, wie het waren weet ik niet meer. De ruimtes waren nog al klein zodat niet iedereen bij het verhaal kon staan. Maar er lagen wel veel oude voorwerpen. Tevens was in de kerk nog een oud christus beeld aanwezig op een altaar dat gegoten was uit 23.000 zilveren munten.
Rondom de kerk stonden ook nog wat koloniale gebouwen, voorzien met banners van Che.
De tweede stop was bij het Teatro Principal. Een mooi koloniaal gebouw, met mooie kleurtjes op de gevel. Al vond ik het beeld van een naakte vrouw in de fontein toch ook wel mooi. Het leek net alsof ze aan het douchen was.
Ook liep hier weer een 15 jarig meisje rond in een mooie jurk, die ook wel op de foto wilde.
De fiets tocht ging verder door de nauwe straatjes van Camagüey, onderling maakte de fietsers er een race van.
De derde stop was op het Iglesia del Carmen. Met het bord op dit plein moesten Peggy & Patricia op de foto, ze hebben een gelijknamige vriendin.
Waar het op dit plein behalve de kerk om draait zijn de beelden van lokale bewoners. Deze zijn nog in leven en vinden het maar wat leuk om naast hun vereeuwiging te gaan staan/zitten om zo op de foto gezet te worden door de toerist.
De kerk was niet veel bijzonders, die van de eerste stop was mooier.
Wat ook mooi was om te zien, is hoe de kinderen hier vrij inventief zijn met kettingpapier (wat je vroeger door een matrix printer liet lopen) en daar een vlieger van hadden gebouwd, en ’t werkte nog vrij aardig ook.
Je kon wel een spoor van ons terug vinden door Camagüey, overal waar we kwamen werden door Peggy en Martin ballonnen van de bedrijven waarvoor ze werkten achter gelaten. Helemaal blij waren ze er mee!
De vierde stop van deze tocht was de markt. Hier kon je kijken hoe de cubaan zijn inkopen deed. Echt blij werd je er niet van, daar je ook zag hoe het vlees lekker de hele dag in de zon hing te wachten op een koper van een of ander restaurant. Vervolgens maar verteld hoe grottenham wordt gemaakt en daarmee was het gepraat over die stukken vlees in de zon afgelopen.
De markt zelf vond ik niet zo heel bijzonder, bij de uitgang van de markt stonden wel een paar cubanen tandpasta en tandenborstels te verkopen, je kon duidelijk zien dat die dingen al eerder gebruikt waren en waarschijnlijk uit hotels waar toeristen overnachten gehaald waren.
Blij dat ik dus elke keer als ik mijn kamer uit ging alles netjes in m’n koffer stopte en het slot erop deed. Geen kans dus voor die lui om bij mij wat uit de koffer te halen of erin te stoppen.
De vijfde stop was op Plaza San Juan de Dios, een mooi plein waar alle koloniale architectuur nog prima was bewaard. Ook hebben we hier erg gelachen om een jongetje en een meisje die we een ballon gaven. Ik had van Peggy ook wat pennen en ballonnen gehad om uit te delen, ik gaf een klein meisje dus een goed opgeblazen ballon. Eerst was ze een beetje verlegen, maar toen ze er eenmaal eentje had vond ze het toch wel leuk.
Uiteraard moest het jochie er ook eentje, Patricia blies er eentje op en liet hem zien hoe je een ballon kon laten piepen, prachtig vond ie het en rende lachend met z’n piepende ballon rond het plein. Toen hij daar mee klaar was, wilde hij graag dat Patricia er een knoop in legde zodat ie niet leeg liep. Tja, opblazen ging niet echt meer omdat hij er al met z’n mondje aangezeten had, en je weet het tenslotte nooit. Dus had hij een veel kleinere ballon dan het meisje. Die ging dus ook helemaal gestrekt van het lachen. Ze lachte het jongetje echt vierkant uit met z’n kleine ballon. Erg mooi omdat zo te zien!
De zesde en laatste stop van de tocht was het Parque Agramonte. Hier staat een beeld van een ruiter en liggen een aantal mooie gebouwen om het plein heen. Peggy, Patricia en ik besloten in de bibliotheek te gaan kijken om zo een vergelijking te kunnen maken tussen een staats en een particuliere bibliotheek. We mochten zonder problemen rond kijken, zolang we maar geen foto’s maakten. Leuk om een spaans kinderboek te zien, Patricia en ik stonden te kijken in zo’n boekje en leerden dus zo een beetje Spaans. Peggy vond het “Spaans voor dummies”. En bedankt he!
Daarna besloten we opzoek te gaan naar het restaurant wat Peggy op internet gevonden had, El Califa.
We besloten het maar voorzichtig aan iemand te gaan vragen. Een cubaan die totaal geen Engels sprak wist wel waar het was en Peggy kwam met haar Spaans toch ook nog ergens voor van pas.
Patricia en ik hadden beide zoiets van “als dat maar goed gaat”. Je hebt geen idee waarheen je wordt geleid en de reisleider had het ook afgeraden om met mensen die je aanspraken op straat mee te lopen. Nu was dat laatste in dit geval niet gebeurd, maar toch. Ik had nog een aardige laag water in m’n fles zitten en een zware camera, dus daar kon ie een oplawaai mee krijgen als het wat anders bleek te zijn.
Maar goed, zo wantrouwend als we daar liepen bleek toch dat we bij het goede restaurant kwamen. Dicht.
De man die ons erheen had gebracht loste dat wel even op door hard op de deur te bonken en aan te bellen. En waarempel kwam daar de eigenaar kijken wat er aan de hand was. Toen hij zag dat er gasten waren, werden we binnen gehaald, maar voordat we dat deden wilden we nog even op de foto met onze begeleider. Eenmaal binnen bleek dat het een leuk klein restaurantje was met maar 4 tafeltjes, in totaal maar plek voor 14 mensen. Erg knus dus.
Het eten was niet echt bijzonder, de setting des te meer.
Na het eten kwamen we weer buiten, wat bleek onze begeleider zat daar op de stoep met een engels sprekende vriend. Voordat we aan ons afwimpel offensief begonnen (het was allang duidelijk wat ie nu wilde, voorwat hoort wat), heeft hij van de eigenaar, Peggy, Patricia en mijzelf en foto gemaakt voor het restaurant. Daarna begon hij met z’n verhaal en vragen. Wat we hier deden en welk hotel we verbleven, ook wilde hij weten of we mee gingen naar de copa cabana of iets dergelijks.
We vertelden vervolgens dat we naar het park wilden gaan om daar naar onze vrienden te gaan kijken die met lokale cubanen aan het voetballen waren en dat we met een groep waren en nog niet wisten wat we vanavond gingen doen. Peggy vroeg of ik haar camera wilde vast houden terwijl zij op de kaart ging kijken en hen liet aanwijzen waar dat park was. ’t verhaal was wel de waarheid en daardoor dropen ze gelukkig snel af. Opgelucht gingen we een winkel in om daar wat kleine souvenirs te kopen voor het thuisfront. In de winkel vroeg ik Patricia hoe lang ik nog met die camera van Peggy zou moeten rond lopen. Die zei dat Peggy dat allang weer was vergeten en dus besloot ik dat ding maar in m’n broekzak te steken, dit zodat Patricia en ik konden zien wat er gebeurde wanneer Peggy d’r achter kwam dat haar camera niet meer in d’r rugzak zou zitten.
Nadat de souvenirs waren gekocht gingen we te voet richting het park waar de rest van de groep aan het voetballen en honkballen was met de chauffeurs van de fietsjes. Onderweg kwamen we nog een mooie witte kerk tegen die mooi afstak tegen de blauwe lucht. Peggy kwam hier er achter dat d’r camera niet meer in d’r tas zat. En was dus redelijk in paniek die tas binnenste buiten aan het keren en aan het roepen dat ze gerold was. Vervolgens haalde ik dat ding maar uit m’n broekzak en zei dat ze wel eens dingen afgaf en daarna niet meer wist dat ze dat gedaan had. Nadat ik “rotjong” was genoemd lagen Patricia en ik helemaal in een deuk. Gelukkig was ze niet boos en gingen we snel verder met foto’s maken en de wandeling naar het park.
In het park bleek nog een soort van braderie ofzo aan de gang te zijn. Het honkballen en voetballen van de rest van de groep hebben we niet meer gevonden dus besloten we tegen de schermering met een fietstaxi terug naar het hotel te gaan. Vanmorgen zaten we met 2 op zo’n ding, nu wilden we met 3, volgends de bestuurder geen probleem, deze heeft zich echt bijna de benen onder zijn lijf vandaan gefietst om ons bij het hotel te brengen. Toch vonden we het wel erg zielig voor hem en eigenlijk was het een soort van slavenarbeid, maar toch, hij zei dat 3 personen goed was. Bij aankomst zweette hij dus ook als een otter.
Na het douchen, gingen we met de hele club weer eten. Dit keer bij een ander restaurant dan gister. We kregen weer de keuze uit ongeveer dezelfde gerechten. Emilieke vroeg of er ook een vegetarische hap te krijgen was, omdat dit gisten ook niet zoveel was. Aangezien ik met Peggy & Patricia een uitegebereide lunch had genuttigd bij El Califa leek mij de vegetarische hap (Spaghetti) een goeie optie. Er werden dus 4 spaghetti’s besteld. De rest ging voor het vlees. Toen alles werd opgediend kregen de personen die voor de vegetarische hap gingen een aparte salade. Waarom is me ook niet duidelijk, sla is toch sla. D’r zat weer het gebruikelijke bij: sla, kool, soort van andijvie achtige dingen, advocado en komkommer. De komkommer heb ik opgegeten, de rest niet. Toen de salade eenmaal stond kwam de rest van het eten.
Dat in zo’n arm land voor 23 mensen zoveel eten op tafel gezet kan worden snap ik echt niet. Wat een enorme hoeveelheid eten! Dat bordje spaghetti was bijna een hele pan, ik kreeg er ook nog een hele berg rijst met zwarte bonen bij en daarna nog een omelet met als omtrek een hele bord. Waar denk ik wel een stuk of 4 eieren in gegaan zijn. Na het eten van de helft van de spaghetti had ik al genoeg. Het ei is verdeeld onder de rest van de eters. Dit zelfde deden Emilieke, Peggy & Patricia ook. Met name Erwin at hier aardig wat van op, net als van anderen die dingen niet meer hoefden. Hij had nogal honger na de wedstrijd tegen de cubanen vanmiddag. Die NL overigens had gewonnen met voetballen. De rest was om het even gegaan.
Toen iedereen echt niet meer kon werd de tafel afgeruimd. Net toen men daar mee klaar was kwam er in ene een bord meer daaraan vast een arm door het sierlijke hekwerk heen. Ondersteund door het woord “Hey!”. Iedereen die wel eens in een dierentuin is geweest herkend dit tafereel wel, een aap die zijn arm door de tralies heen steekt in de hoop een banaantje te krijgen van een bezoeker. Alleen maakt die er een ander geluid bij.
Afijn, die vent was dus echt net 10 minuten te laat, anders had ie een mooi feestmaal gehad, omlopen kon niet echt omdat de keuken aan een binnenhofje grensde. D’r stonden wel verderop nog wat gebakken bananen op tafel, dus hebben we hem die maar gegeven.
Blijkbaar was dat toch niet wat hij verwacht had, en bleef met z’n bord staan en “Hey!” roepen. Hoe graag we hem ook wat wilden geven, het was op. Gelukkig voor hem kwam er nog het toetje.
Dit vond niet iedereen even lekker dus besloot Emilieke hem dit te geven. Ze kwakte dat bij hem op z’n bord en riep daarna “Weg!” (net als je tegen een zwerfhond zou zeggen). De boodschap kwam niet over, tot dat Hannie maar besloot de deur dicht te smijten. Humor alom. Nou ja, hopelijk vond ie de banaan met het toetje wat. Beter iets dan niets! Vreemde was wel dat de eigenaar van het restaurant dit de normaalste zaak van de wereld vond en er ook niet tegen op trad.
Na het eten gingen we terug richting hotel, onderweg kwamen we nog langs een andere fancy tent waar, voor wie dat wilde, nog een drankje gedronken kon worden en eventueel gedanst. Het meerdendeel van de groep ging verder richting hotel. Waar we weer een nacht vol trein getoeter tegemoet gingen.
Martin
19 nov 2007Bedankt,
Dat heb je snel gedaan, het ziet er erg goed goed uit.
Martin
hannie
19 nov 2007Arnoud
mijn complimenten het ziet er fantastisch uit.
Groet
Hannie
Peggy
19 nov 2007Leuk verslag! Vooral omdat ik er zelf in voorkom hahaha! Erg leuk om te lezen, alle herinneringen komen weer naar boven!
Roos
19 nov 2007Bedankt! Is echt een heel leuk reisverslag, ook leuk om alles weer terug te lezen!
Groetjes Roos
Stefan
19 nov 2007Mooi verhaal!!! Geweldig genoten! 😉
Lieke
19 nov 2007Hee Arnoud,
Erg leuk om je gedetailleerde beschrijving van de Cuba-reis te lezen (ondanks dat ik wel word afgeschilderd als toetjesmonster;-))
Mag ik vast de groepsfoto van je jatten om op hyves te ztten?
groetjes!
Judith
19 nov 2007Hey Arnoud,
Super leuk om je reisverslag te lezen. Krijg gelijk heimwee…
gr Judith
Nienke
19 nov 2007Hoi Arnoud,
Mooi verhaal en foto’s!! Ben benieuwd naar al je andere foto’s, maar daar neem ik een andere keer nog even de tijd voor 😉
Groetjes,
Nienke
Rudie
20 nov 2007Hey Arnoud
Echt een leuk en uitgebruid verslag. Leuk om alles nog eens terug te lezen. Ook al weer plannen aan het maken voor de volgende reis?
Groet,
Rudie
Martijn
21 nov 2007He Arnoud,
Super reisverslag en mooie foto’s!!
Heb het met plezier gelezen, bedankt hiervoor!
Martijn en Renate
Esther
21 nov 2007Hey Arnoud!
Wat een leuk verslag! Ik ben wel blij dat jij het zo goed bijgehouden hebt! Ik heb er niet aan gedacht om trefwoorden op te schrijven, maar zo heb ik dus toch nog een uitgebreid reisverslag! Dat heb je echt snel gedaan! Ben je alweer begonnen met werken? Ik ben sinds gister weer aan het werk! Spreek je later!
XXX Esther
Daniël
21 nov 2007Hey Arnoud!
Heerschend weer! 😀
Jean Claude
29 nov 2007Zo zo Arnoud, ziet er leuk uit hoor. Uitgebreid verslag ook nog:-). Ik hoef zelf niet af te reizen naar Cuba. Als ik jouw verhalen lees, zit ik er middenin.ha…nou we spreken elkaar gauw.werk ze! Groetjes.. Jean Claude
Cuba-Junky
1 dec 2007Mooi uitgebreid verslag en nog mooiere foto’s
Gr
CJ
Erik
12 mrt 2008Allereerst leuk reisverslag om te lezen.
Heb aantal vragen, wil zelf nl eind van t jaar die kant op,
Is t goed te doen in 16 dagen? Ben zelf nl 12 dagen in Peru geweest en dat was in mijn ogen nl 2 weken tekort.
Is georganiseerd reizen een aanrader? Ben meer van zelf dingen regelen, t onvoorspelbare zeg maar.
En hoe is de infrastructuur daar? Qua wegen, Voor zelf auto huren, cq met local bus.
Hoop op bruikbaar antwoord van je,
Verslag leest echt leuk weg.
Misschien heb je nog andere aanraders voor landen hahaha. Ik zou Peru ook een x doen als je kunt, tijd hebt
en beetje geld(altijd makkelijk)
Met Vriendelijke Groet
Erik Deutekom
Fred Heimans
18 mrt 2008fantastisch reisverslag.We(ik met mijn vrouw)gaan 09-07-08 de 23 daagse reis doen naar Cuba met shoestring.wij hebben veel reizen met fox gedaan wat heel goed was.ik krijg het idee uit het reisverslag dat de luxe allemaal wat tegen viel.Ben zelf ook een fanatieke ameteurfotograaf dus zal mijn hart wel kunnen ophalen daar.kun je me vertellen wat de cuc doet ten op zichte van de euro en of je ook makkelijk geld kon wisselen of opnemen met een of andere pas.begreep ook dat je wel voorzichtig moet zijn daar,maar dat moet je in nederland ook.nogmaals ontzettend genoten van je reisverslag.
groetjes Fred & Joyce
Annika
14 aug 2008Hoi Arnoud,
Wat een leuk reisverslag om te lezen! En je foto’s zijn super!! Ik kan bijna niet wachten tot februari. Dan reizen wij af naar Cuba. Wij willen de 23 daagse rondreis met Shoestring gaan doen.
Heb je nog tips? Nog een vraagje: ga je wel samen met de gids op pad? Er staat nl in de reisgids dat je veel vrije dagen hebt dus zelf invullen. In jouw reisverslag lees ik dat jullie veel gedaan hebben. En hoe gaat het met geld wisselen/geld opnemen met Visa?
Groetjes, Annika
nadia
9 feb 2012Hoi Arnoud,
leuk reis verslag, heb er van genoten en het is voor mij een mooie en duidelijke beschrijving, wat mij te wachten staat op mijn reis naar Cuba, met mijn vriend.
Cuba casas alquiler
26 jun 2013Varadero is mooi….de prachtige zee
Daniel